ค้นเจอ 597 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "กระดูกข้อเท้า"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

เว่อ

ว. เบ้อ เช่น ถูกฟันแผลเว่อ; ชัด เช่น เห็นกระดูกขาวเว่อ.

อัฐิ

[อัดถิ] น. กระดูกคนที่เผาแล้ว. (ป. อฏฺ; ส. อสฺถิ).

บท,บท,บท-,บท-

(แบบ) เท้า, รอยเท้า, เช่น จตุบท, ในบทกลอนใช้ประสมกับคำอื่น ๆ หมายความว่า เท้า คือ บทบงกช บทบงสุ์ บทมาลย์ บทรัช บทศรี บทเรศ, (ดูคำแปลที่คำนั้น ๆ). (ป. ปท).

ขี้แต้

น. ดินที่แห้งแข็งเป็นตะปุ่มตะป่ำอยู่ตามทุ่งนา มักอูดขึ้นมาจากรอยกีบเท้าวัวเท้าควาย เรียกว่า หัวขี้แต้.

ส้น

น. ส่วนท้ายของเท้า เช่น อย่าเดินลงส้น รองเท้ากัดส้น, เรียกเต็มว่า ส้นเท้า, ส่วนท้ายของบางสิ่งบางอย่าง เช่น ส้นปืน.

เข็ดข้อ,เข็ดข้อเข็ดลำ

ก. ไม่กล้าสู้เพราะคร้ามข้อคร้ามลำ.

จริยธรรม

น. ธรรมที่เป็นข้อประพฤติปฏิบัติ, ศีลธรรม, กฎศีลธรรม.

ทองปลายแขน

น. เครื่องประดับชนิดหนึ่ง สวมรัดข้อมือ.

เป็นควัน

ว. อาการที่ปฏิเสธข้อกล่าวหาอุตลุดเป็นพัลวัน.

เขย่ง

[ขะเหฺย่ง] ก. ยืนด้วยปลายเท้า, พยุงตัวให้สูงขึ้น.

นั่งพับเพียบ

ก. นั่งพับขาทั้ง ๒ ข้าง ให้ปลายเท้าไปทางเดียวกัน.

บทศรี

[บดทะ-] (กลอน) น. เท้า (ใช้แก่เจ้านาย).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ