ค้นเจอ 565 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ท้องฟ้า,สวรรค์"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

อินทรธนู

[อินทะนู] น. รุ้ง (แถบสีโค้งบนท้องฟ้า); เครื่องประดับบ่าอย่างหนึ่งเพื่อแสดงยศเป็นต้น; ชื่อลายขอบที่เป็นกระหนก.

คคน,คคน-,คคนะ

[คะคะนะ-] (แบบ) น. ฟ้า. (ป., ส.).

ตกดิน

ก. อาการที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป.

เวหะ,เวหา

น. ฟ้า, อากาศ. (ส. วิห, วิหา).

ยินลากขากดี

ก. พอใจและภูมิใจมาก เช่น จะยินลากขากดีด้วยนาง. (ดอกสร้อยสวรรค์ครั้งกรุงเก่า).

พุง

น. ท้อง เช่น นอนตีพุง พุงปลิ้น, เรียกเครื่องในท้องของปลาบางชนิดรวมกัน มีกระเพาะและไส้เป็นต้น ว่า พุง เช่น พุงปลาช่อน.

คเนจร

[คะเนจอน] ก. เที่ยวซัดเซไป. น. เรียกตัวหนังใหญ่ที่สลักเป็นรูปในท่าเดิน. (ลัทธิ). (ส. คคเนจร ว่า ผู้ไปในท้องฟ้า).

ฝีในท้อง

น. วัณโรคที่เกิดในทรวงอกหรือในช่องท้อง.

มาน

(ถิ่น) ก. ตั้งท้อง เช่น มานลูก ข้าวมาน.

แย้

ก. ถ่วงหนักลง เช่น ก้นแย้ ท้องแย้.

ไกพัล

[ไกพัน] (กลอน) น. ไกวัล, ชั้นสวรรค์, เช่น ขอพรพระบาทเจ้า ไกพัล ตรีเนตรสังหารสวรรค์ ใฝ่ให้. (เฉลิมพระเกียรติพระนารายณ์).

ตรัยตรึงศ์

[ไตฺรตฺรึง] น. ดาวดึงส์, สวรรค์ชั้นที่ ๒ แห่งสวรรค์ ๖ ชั้น ที่พระอินทร์ครอง. (ส. ตฺรยสฺตฺรึศตฺ; ป. เตตฺตึส ว่า สามสิบสาม).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ