ค้นเจอ 215 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*ตี*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

เตียง

น. ที่สำหรับนอนหรือตั้งสิ่งของ มีขา ๔ ขา รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า.

เตียงลา

น. อัฒจันทร์สำหรับขึ้นลงซึ่งยกไปตั้งได้.

เตี้ยตน

(กลอน) ว. ถ่อมตน.

เตียน

ว. เรียบราบ เช่น ดายหญ้าให้เตียน, หมดไป เช่น ถูกกวาดเสียเตียน, ไม่รก.

เตียน

ก. ติ, ทัก.

เตียบ

น. ตะลุ่มปากผาย มีฝาครอบ สำหรับใส่ของกิน.

เตี๋ยม

น. ที่สำหรับใส่ข้าวเปลือกหรือของอย่างอื่นเช่นเกลือหรือปูน เอาเสื่อลำแพนล้อมเป็นวงรอบแล้วยาด้วยขี้ควาย.

เตียรถ์

[เตียน] น. เดียรถ์, ท่านํ้า. (ส. ตีรฺถ; ป. ติตฺถ).

เตียว

น. ลิงจำพวกหนึ่งในเรื่องรามเกียรติ์ที่ใช้ผ้าตะบิดโพกศีรษะ เรียกว่า เตียวเพชร; เรียกหนังที่สลักเป็นรูปลิงขาวมัดลิงดำมาหาฤๅษี. (ลัทธิ); ชื่อเพลงไทยทำนองหนึ่ง. (รามเกียรติ์ ร. ๑); (ถิ่น-ปักษ์ใต้) เสวียน. ก. มัดด้วยผ้าเตี่ยว, คาดให้แน่น, เช่น เตียวแขนมันไพล่หลัง. (พระราชนิพนธ์พระร่วง แบบเรียน).

เตียว

(ถิ่น-พายัพ) ก. เที่ยว, เดิน, เช่น ธนาก็เต้าเตียวจร. (บุณโณวาท).

เตี่ยว

น. ผ้าชิ้นน้อยยาวสำหรับคาดปากหม้อกันไม่ให้ไอร้อนออกเวลานึ่งของ, ผ้าขัดหนอกผู้หญิงสำหรับซับระดูหรืออยู่กระดานไฟ; ใบตองหรือใบมะพร้าวสำหรับคาดกลัดห่อขนม เช่นห่อข้าวหมาก ห่อขนมตาล; (ถิ่น-พายัพ) กางเกง. ก. มัดด้วยผ้าเตี่ยว, คาดให้แน่น.

เตี้ยอุ้มค่อม

(สำ) น. คนที่มีฐานะตํ่าต้อยหรือยากจน แต่รับภาระเลี้ยงดูคนที่มีฐานะเช่นตนอีก.


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ