ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. พูดโดยไม่มีสติ, พูดโดยไม่รู้ตัว, เช่น คนไข้เพ้อ.
(ปาก) ก. พูดแขวะ, พูดชวนวิวาท.
ก. อาการที่พูดยานคางในความว่า พูดลากเสียง.
ว. อาการที่พูดเลอะเทอะ เช่น พูดจาเลื่อนเปื้อน.
[วะ-] น. คำพูด. ก. พูด, กล่าว. (ป.).
(กลอน) ส. คำใช้แทนผู้ที่เราพูดด้วย เป็นสรรพนามบุรุษที่ ๒ เช่น สองเขือพี่หลับใหล ลืมตื่น ฤๅพี่. (ลอ).
(สำ) ก. พลอยพูดผสมโรงติเตียนผู้อื่นตามนายไปด้วย.
(สำ) อย่าขัดขวางผู้ที่มีอำนาจ, เป็นคำพูดเชิงเตือนสติ.
(สำ) ก. พูดไม่ออกเพราะเกรงจะมีภัยแก่ตนหรือผู้อื่น.
ก. กล่าวโทษ, ติเตียน, พูดกล่าวโทษท่านต่อหน้าผู้อื่น.
ว. นิ่งอยู่ไม่พูดอะไร.
น. การพูด. (ส.).