ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ลูกของคนอื่นที่เอามาเลี้ยงไว้แล้วกลับทำร้ายคนเลี้ยงในภายหลัง.
ก. ปรับเสียงลูกระนาดไม่ให้แปร่ง.
(สำ) ก. ไม่ว่ากล่าวอบรมสั่งสอนลูกให้เป็นคนดี เมื่อลูกไปลักขโมยของใครมาได้กลับชมเชยว่าเก่ง ในที่สุดลูกก็กลายเป็นโจร.
คนออกลูก
คำสุภาพ
ว. อร่อย เช่น อนี้ต้นหว้าหวานกระป่ำ. (ม. คำหลวง กุมาร; มัทรี).
(โบ) น. เรียกลูกชายคนที่ ๙ ว่า ลูกเจา, คู่กับ ลูกหญิงคนที่ ๙ ว่า ลูกเอา. (กฎ. ๒/๒๖).
น. เด็กเล็ก ๆ หลายคน.
(วรรณ) ก. ท่องเที่ยวไปในแผ่นดิน, เขียนเป็น หว้ายหล้า ก็มี เช่น เปนขุนยศยิ่งฟ้า ฤๅบาปจำหว้ายหล้า หล่มล้มตนเดียวฯ. (ลอ).
(แบบ) น. ลูกกุญแจ, กลอนประตู, ลูกดาล. (ป., ส.).
[-ดก] น. ลูกน้อย, ลูกสัตว์. (ป. โปตก).
น. รังกระสุน, ที่เก็บลูกกระสุนดินดำหรือลูกศร.
(โบ) น. เรียกลูกชายคนที่ ๔ ว่า ลูกไส.