ผลการค้นหา

ฝ่าเท้า* *ฝ่าเท้า *ฝ่าเท้า*
คำราชาศัพท์คำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 331 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ฝ่าเท้า"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ขี้ทูด

น. ชื่อโรคเรื้อนชนิดทำให้มือกุดเท้ากุด.
 พจนานุกรมไทย

ควบ

ก. อาการที่วิ่งเต็มที่จนดูเหมือนเท้าหรือล้อไม่ติดดิน.
 พจนานุกรมไทย

ตะปบ

ก. ตบด้วยอุ้งมือหรืออุ้งเท้าหน้า เช่น เสือตะปบ, ปบ ก็ว่า.
 พจนานุกรมไทย

บทบงกช

[บดทะ-] (กลอน) น. บัวบาท, เท้า. (ส. ปทปงฺกช).
 พจนานุกรมไทย

ปารษณี

[ปาดสะนี] (แบบ) น. ส้นเท้า. (ส. ปารฺษฺณิ; ป. ปาสณิ, ปณฺหิ).
 พจนานุกรมไทย

ระหัด

น. เครื่องวิดนํ้าอย่างหนึ่งเป็นราง ใช้ถีบด้วยเท้าหรือฉุดด้วยเครื่องจักรเป็นต้น.
 พจนานุกรมไทย

เอกเขนก

[-ขะเหฺนก] ว. อาการที่เอนตัวลงเอาศอกข้างหนึ่งเท้าหมอนหรือพื้น.
 พจนานุกรมไทย

โกกิล,โกกิล-,โกกิลา

[-ละ-] น. นกดุเหว่า เช่น โกกิลาหรือจะฝ่าเข้าฝูงหงส์. (ม. ร่ายยาว ทานกัณฑ์). (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

กำไล

น. ชื่อเครื่องประดับสำหรับสวมข้อมือหรือข้อเท้า ทำด้วยเงินหรือทองเป็นต้น, ราชาศัพท์เรียกกำไลมือว่า ทองพระกร กำไลเท้าว่า ทองพระบาท.
 พจนานุกรมไทย

กำบด

ก. บัง เช่น มีโลมกำบดบัง ปลายเท้า สองแฮ. (โชค-โบราณ).
 พจนานุกรมไทย

ขวัดขวิด

[ขฺวัดขฺวิด] ก. กวัดไกว เช่น เท้ากวัดขวัดขวิดคือควัน. (ม. ฉันท์ มหาราช).
 พจนานุกรมไทย

แข้ง

น. ส่วนหน้าของขา ใต้เข่าลงไปถึงข้อเท้า, หน้าแข้งก็ว่า, ราชาศัพท์ว่า พระชงฆ์.
 พจนานุกรมไทย

 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด