ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ครีบคู่ที่อยู่ตรงอกปลา, ตะเกียบ ก็เรียก.
(ถิ่น-อีสาน) น. ปลาหมอ. (ดู หมอ ๒).
[ขะเหฺมือบ] ก. กลืนกินอย่างปลา, กินอย่างตะกละ.
ก. อาการที่ปลาเป็นต้นมารวมกันอยู่ในบ่อหรือหนองที่นํ้างวด, ตกคลัก ก็ว่า.
น. นายท้ายเรือสำเภาหรือเรือจับปลา. (จ.).
น. ของกินชนิดหนึ่ง เอาปลาหรือกุ้งผสมกับนํ้าพริกโขลกให้เข้ากันจนเหนียวแล้วทอดในนํ้ามัน.
น. นํ้าสำหรับปรุงอาหารให้มีรสเค็ม ทำจากปลาหรือสิ่งอื่นหมักกับเกลือ.
ว. เสียและมีกลิ่นเหม็น เช่น ปลาเน่า เนื้อเน่า.
[สะหฺลุมพอน] น. ปลาเนื้ออ่อน. (พจน. ๒๔๙๓).
(ถิ่น-ปักษ์ใต้) น. ปลาขี้ยอก. (ดู ขี้ยอก).
[หฺลิม] (ถิ่น-พายัพ) น. ปลาช่อน. (ดู ช่อน).
(สำ) สั่งเสียเป็นครั้งสุดท้าย, ทำการอันใดที่เป็นสิ่งสำคัญเพื่อไว้อาลัยก่อนจากไป, ฝนสั่งฟ้า ปลาสั่งหนอง ก็ว่า.