ค้นเจอ 176 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "เพ*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

เพลี่ยงพล้ำ

ก. พลั้งพลาด, ผิดพลาด, เสียที.

เพลียใจ

ก. ท้อแท้, หมดกำลังใจ.

เพศ

น. รูปที่แสดงให้รู้ว่าหญิงหรือชาย; (ไว) ประเภทคำในบาลีและสันสกฤตเป็นต้น, ตรงกับ ลิงค์ หรือ ลึงค์; เครื่องแต่งกาย; การประพฤติปฏิบัติตน เช่น สมณเพศ. (ป. เวส; ส. เวษ).

เพศยันดร

[เพดสะยันดอน] น. นามพระบรมโพธิสัตว์ชาติที่ ๑๐ ในทศชาติ, พระเวสสันดร. (ป. เวสฺสนฺตร; ส. ไวศฺยานฺตร).

เพส

ว. ยี่สิบ เช่น เบญจเพส ว่า ยี่สิบห้า. (ป. วีส).

เพสลาด

[เพสะหฺลาด] ว. ไม่อ่อนไม่แก่ (มักใช้แก่ใบไม้บางชนิดที่ใช้เป็นอาหาร เช่น ใบชะพลู ใบทองหลาง).

เพ่อ

ว. ใช้ประกอบหลังคำ อย่า เป็น อย่าเพ่อ หมายความว่า ห้ามไม่ให้กระทำในขณะนั้น เช่น อย่าเพ่อกิน, พึ่ง เพิก หรือ เพิ่ง ก็ว่า.

เพ้อ

ก. พูดโดยไม่มีสติ, พูดโดยไม่รู้ตัว, เช่น คนไข้เพ้อ.

เพ้อเจ้อ

ว. พล่าม, อาการที่พูดมากในเรื่องที่เหลวไหลไร้สาระ, อาการที่พูดพล่ามจนเสียประโยชน์, อาการที่พูดไม่รู้จักจบ.

เพ้อฝัน

ก. คิดฝันอย่างลม ๆ แล้ง ๆ.

เพอิญ

[พะเอิน] ว. เผอิญ, ใช้ว่า พรรเอิญ ก็มี.

เพะ

ก. โปะเข้าไป, ทุ่มเทเข้าไป. ว. เผง, ไม่ผิดพลาด, เช่น ตรงเพะ ถูกเพะ.


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ