ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. อาการที่ลมในท้องตีขึ้นมา.
[-ทอน] น. ท้อง. (ป., ส.).
(วรรณ) น. ผู้ครองสวรรค์.
น. สวรรค์ของพระนารายณ์ผู้เป็นเจ้า. (ส.).
(สำ) ก. ทำอาการมีพิรุธขึ้นเอง, แสดงอาการเดือดร้อนขึ้นเอง.
(สำ) ก. เห็นแก่กินมักจะเดือดร้อน.
(สำ) น. คนกินจุ. (ปาก) ว. ที่กินจุผิดปรกติ.
ว. นองเลือด.
(สำ) ก. อดทนในยามยากโดยกินน้ำแทนข้าว.
[-แหฺม่ว] ก. แขม่ว, ผ่อนลมหายใจให้ท้องยุบลง, บังคับกล้ามเนื้อท้องให้ท้องยุบลง. (แผลงมาจาก แขม่ว).
[-พอน] น. ฟ้า, ท้องฟ้า, อากาศ; เครื่องนุ่งห่ม ในคำว่า ทิคัมพร = ผู้นุ่งลมห่มทิศ คือ ชีเปลือย, เศวตัมพร = ผู้นุ่งห่มผ้าขาว คือ ชีผ้าขาวหรือชีปะขาว. (ป., ส.).
น. หน้าท้องมีไขมันมากอย่างท้องคนอ้วน, เรียกครรภ์ของหญิงที่มีลักษณะใหญ่มาก.