ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[เทวะ-] น. พวกชาวสวรรค์ที่มีตาทิพย์ หูทิพย์ และกินอาหารทิพย์. (ป., ส. เทวตา).
น. ชื่อเทวดาที่อยู่ระหว่างสวรรค์กับพื้นดิน.
น. คนที่มีมดลูก, ผู้หญิง ก็ว่า.
น. เทวดาผู้ยิ่งกว่าเทวดาอื่น ๆ.
น. เทวดา, ฟ้า.
(โบ) น. เทวดา.
น. อำนาจแห่งเทวดา.
น. พระพิรุณ, เทวดาแห่งนํ้า, เทวดาแห่งฝน. (ส.).
น. เรียกรูปเทวดาที่วาดหรือปั้นในท่ายืนอยู่บนแท่นว่า เทวดายืนแท่น.
น. เทวดาที่สิงสถิตอยู่ตามต้นไม้.
น. อาชญาเทวดา, เทวดาลงโทษ, บางทีประสงค์เอาฟ้าผ่า.
น. เทวดาผู้เป็นใหญ่.