ผลการค้นหา

ค้นเจอ 565 รายการ

นภา

ฟ้า ท้องฟ้า

ลางงิด

น. ฟ้า, สวรรค์. (ช.).

ฟ้า

น. ส่วนเบื้องบนที่มองเห็นครอบแผ่นดินอยู่ เช่น ดาวเต็มฟ้า, อากาศ เช่น ฟ้าครึ้ม ยิงปืนขึ้นฟ้า; สวรรค์ เช่น นางฟ้า ฟ้าดินเป็นพยาน; (กลอน) เจ้าฟ้า. ว. สีน้ำเงินอ่อนอย่างสีท้องฟ้าในเวลามีแดด เรียกว่า สีฟ้า.

พจนานุกรมไทย

ดาราบถ

น. ท้องฟ้า. (ส.).

พจนานุกรมไทย

ไทวะ

(แบบ) น. ฟ้า, สวรรค์; วาสนา, เคราะห์. (ส.).

พจนานุกรมไทย

ท้อง

น. ส่วนของร่างกายด้านหน้า ตั้งแต่ลิ้นปี่จนถึงบริเวณต้นขา มีสะดืออยู่ตรงกลาง มีกระเพาะและไส้พุงอยู่ภายใน; ครรภ์ เช่น น้องร่วมท้อง; พื้นที่หรือบริเวณที่กว้างใหญ่ เช่น ท้องนํ้า ท้องฟ้า ท้องทุ่ง ท้องไร่ ท้องนา ท้องถนน; ส่วนที่มีลักษณะโค้ง เช่น ท้องแขน ท้องน่อง ท้องเรือ ท้องร่อง. ก. มีลูกอยู่ในท้อง, ตั้งครรภ์.

พจนานุกรมไทย