ค้นเจอ 14 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ติงตัง"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ติง

ก. ทักไว้, ท้วงไว้.

ติง

(ถิ่น-พายัพ, อีสาน) ก. ขยับเขยื้อน, ไหว.

ตัง

น. ยางไม้ที่ประสมกับสิ่งอื่น แล้วทำให้เหนียวสำหรับดักนกเป็นต้น.

ตัง

ว. เสียงดังอย่างของหนัก ๆ ตกกระทบพื้นแข็ง.

ติงส,ติงส-,ติงสติ

[ติงสะ-] (แบบ) ว. สามสิบ, โดยมากใช้ว่า ดึงส์. (ป. ตึส, ตึสติ).

มาตังคะ

[-ตังคะ] น. มาตงค์, ช้าง. (ป.).

นานาจิตตัง

ว. ต่างจิตต่างใจ, ต่างคนก็ต่างความคิดเช่นคนหนึ่งถูกกับอากาศเย็น แต่อีกคนหนึ่งถูกกับอากาศร้อน.

พระกระยาตัง

ข้าวตัง

สัตว์และเบ็ดเตล็ด

ติงสติม,ติงสติม-

[ติงสะติมะ-] (แบบ) ว. ที่ ๓๐ เช่น ติงสติมสุรทิน. (ป.).

หน้าตั้ง

น. ของว่างซึ่งทำด้วยหมู กุ้ง และกะทิ สำหรับกินกับข้าวตังทอด.

กะตังกะติ้ว

น. นํ้ายางที่ได้จากไม้เถาหลายชนิดในวงศ์ Apocynaceae เช่น มวก (Parameria barbata Schum.) กะตังกะติ้ว หรือ คุยช้าง (Willughbeia edulis Roxb.) และ ตังติ้ว (Urceola esculenta Benth.).

ตืด

ว. กลิ่นไม่ดี, กลิ่นเหม็นที่ติดอยู่ไม่รู้หาย เรียกว่า เหม็นตืด, บางทีใช้ว่า เหม็นตืดเหม็นตัง.


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ