ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
หรือคุณกำลังค้นหา พระพาหา, พระพาหุ
น. เรียกส่วนของหน้าตรงหว่างคิ้วว่า หน้าแง.
ว. เสียงเด็กร้องไห้.
น. ส่วนเบื้องล่างหรือส่วนท้ายของลำตัว, โดยปริยายหมายความถึงบริเวณก้นด้วย เช่น ล้างก้น; ส่วนล่างของภาชนะ เช่น ก้นหม้อ, ส่วนสุดของห้วงหรือแอ่ง เช่น ก้นบ่อ ก้นสระ ก้นคลอง, ตรงข้ามกับ ปาก; ส่วนสุดที่เหลือ เช่น ก้นเทียน ก้นบุหรี่.
(สำ) น. อาหารเหลือจากพระฉันแล้วที่ศิษย์วัดได้อาศัยกิน.
(สำ) น. ผู้ที่ทำอะไรลวก ๆ พอให้เสร็จ ๆ ไป แต่ไม่เรียบร้อย.
น. ก้นที่สอบเล็กผิดปรกติ, ก้นที่ไม่ใคร่มีเนื้อ.
น. เนื้อก้น ๒ ข้างที่ยุ้ยออกมา.
น. ส่วนที่ป่องออก เช่น กระพุ้งแก้ม กระพุ้งก้น.
ก้น ที่นั่งทับ
ร่างกาย
(สำ) ว. สุรุ่ยสุร่าย, ไม่รู้จักเก็บหอมรอมริบ, ขาดการประหยัด.
(สำ) ก. พูดจาอ่อนหวานแต่ไม่จริงใจ.
น. เนื้อก้น ๒ ข้างตรงที่นั่งทับ.