ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
หรือคุณกำลังค้นหา chief, king, อธิป,อธิป-, อธิป, อธิป-
อธิปไตย
N
ประชาชนทุกคนอยู่ภายใต้อธิปไตยของประเทศ
อำนาจสูงสุดของรัฐเอกราชที่ใช้ในการปกครองประเทศ
อธิป
[อะทิบ, อะทิปะ-, อะทิบปะ-] น. พระเจ้าแผ่นดิน, นาย, หัวหน้า, ผู้เป็นใหญ่, มักใช้พ่วงท้ายศัพท์ เช่น นราธิป ชนาธิป, แต่เมื่อนำหน้าคำที่ขึ้นต้นด้วยสระ มักใช้ อธิบ เช่น นราธิเบศร์ นราธิเบนทร์. (ป., ส.).
[อะทิปะไต, อะทิบปะไต] น. อำนาจสูงสุดของรัฐที่จะใช้บังคับบัญชาภายในอาณาเขตของตน. (ป. อธิปเตยฺย ว่า ความเป็นใหญ่ยิ่ง). (อ. sovereignty).
อะ-ทิบ
อะ-ทิ-ปะ
อะ-ทิบ-ปะ
อะ-ทิ-ปะ-ไต
อะ-ทิบ-ปะ-ไต
ผู้เป็นใหญ่
ความเป็นใหญ่
อะ-ทิ-ปัด