ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[รุกขะ-, รุก] น. ต้นไม้. (ป.; ส. วฺฤกฺษ).
รุก
รุก-ขะ
น. เทวดาที่สิงสถิตอยู่ตามต้นไม้.
ก. ล่วงลํ้าเข้าไปในเขตของผู้อื่น เช่น รุกที่ดิน ทำไร่รุกเข้าไปในเขตหวงห้าม, โดยปริยายหมายถึงคุกคามให้ถอยร่นหรือต้อนให้จนมุม เช่น เขาถูกนายรุกเสียจนตั้งตัวไม่ติด; เดินตัวหมากรุกเข้าไปกระทบตาขุนของอีกฝ่ายหนึ่ง.
ก. ทำเส้นให้เล็ก (ใช้แก่แกะตรา) เช่น รุกลายเส้นในตราให้ชัด.
进攻
[jìn gōng]
推进
[tuī jìn]
侵入
[qīn rù]
รุกเร้า, รุกเข้ามา
PHRV
การรุก
N