ตัวกรองผลการค้นหา
หรือคุณกำลังค้นหา บุณย์, ปุญ, บุพ, บุ, บ.ญ., good, virtue
บุญ,บุญ-
หมายถึง[บุน, บุนยะ-] น. การกระทำดีตามหลักคำสอนในศาสนา; ความดี, คุณงามความดี. ว. ดี เช่น คนใจบุญ, มีคุณงามความดี เช่น คนมีบุญ. (ป. ปุญฺ; ส. ปุณฺย).
พุทธศาสนสุภาษิต หมวด บุญ
บุญ
คำบาลีปุญฺญ
คำสันสกฤตปุณฺย
good
แปลว่าบุญ
virtue
ตรงข้ามกับบาป
อ่านว่าบุน
บุญ-
อ่านว่าบุน-ยะ
บุณย์
ภาษาเกาหลี자선
ภาษาจีน功德
ภาษาจีน善行