กระแหย่ง
[-แหฺย่ง] ว. อาการปีนขึ้นอย่างพลั้ง ๆ พลาด ๆ. ก. คะยั้นคะยอ เช่น มาหยักเหยาเซ้าซี้กระแหย่งชาย. (รามเกียรติ์ ร. ๑).
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
หรือคุณกำลังค้นหา กระแหล่ง, กระโหย่ง, flat-steeled bells, walk on the toes, (walk) on the toes, กระแย่ง,-กระแย่ง, กระหย่ง