คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*กษัย*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 35 รายการ

 หรือคุณกำลังค้นหา กษัย, กษัย,กษัย-, กษัย-

ชีพิตักษัย

ชีพตักษัย

กษัย

ขย

กฺษย

ความเสื่อม สิ้น, โรคซูบผอม, กระษัย

ตักษัย

ชีวิตกฺขย

ชีวิตกฺษย

สิ้นชีวิต, ตาย. (ไทย) ตัดพยางค์ ชีวิ ออก.

death

อายุกษัย

N

การสิ้นอายุ, ความตาย

pass away

ถึงชีพิตักษัย

V

ตาย (ใช้เฉพาะหม่อมเจ้า)

die

ชีวิตักษัย

V

กษัย,กษัย-

[กะไส, กะไสยะ-] น. การสิ้นไป, การหมดไป, การเสื่อมไป, การน้อยไป; ชื่อโรคตามตำราแพทย์แผนโบราณว่า ทำให้ร่างกายทรุดโทรม มีอาการผอมแห้งตัวเหลืองเท้าเย็น, เขียนเป็น กระษัย ก็มี. (ส. กฺษย).

กษัยกล่อน

น. ชื่อโรคทางตำราแพทย์แผนโบราณว่า ทำให้ผอมแห้ง ซึ่งเกิดจากโรคกล่อน, เขียนเป็น กระษัยกล่อน ก็มี.

กษัยการ

[กะไสยะกาน] น. การที่สิ่งต่าง ๆ ค่อยผุพังและแพร่สะพัดหรือกระจัดกระจายไปเพราะพลังลม พลังนํ้า หรือปฏิกิริยาเคมี. (อ. erosion).

กษัยน้ำ

น. กษัยเนื่องจากเลือด นํ้าเหลือง หรือ เสมหะเป็นพิษ ถ้ารวมทั้ง ๓ ประการ เรียกว่า กษัยเลือด.

กษัยเลือด

น. กษัยเนื่องจากเลือด นํ้าเหลือง และเสมหะเป็นพิษ.

ชีพิตักษัย

(ราชา) น. การสิ้นชีวิต. ก. ตาย, ใช้แก่หม่อมเจ้าว่า ถึงชีพิตักษัย. (ส. ชีวิตกฺษย; ป. ชีวิตกฺขย).