ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
หรือคุณกำลังค้นหา กษัย, กษัย,กษัย-, กษัย-
ชีพตักษัย
ขย
กฺษย
ความเสื่อม สิ้น, โรคซูบผอม, กระษัย
ชีวิตกฺขย
ชีวิตกฺษย
สิ้นชีวิต, ตาย. (ไทย) ตัดพยางค์ ชีวิ ออก.
อายุกษัย
N
การสิ้นอายุ, ความตาย
ถึงชีพิตักษัย
V
ตาย (ใช้เฉพาะหม่อมเจ้า)
ชีวิตักษัย
[กะไส, กะไสยะ-] น. การสิ้นไป, การหมดไป, การเสื่อมไป, การน้อยไป; ชื่อโรคตามตำราแพทย์แผนโบราณว่า ทำให้ร่างกายทรุดโทรม มีอาการผอมแห้งตัวเหลืองเท้าเย็น, เขียนเป็น กระษัย ก็มี. (ส. กฺษย).
น. ชื่อโรคทางตำราแพทย์แผนโบราณว่า ทำให้ผอมแห้ง ซึ่งเกิดจากโรคกล่อน, เขียนเป็น กระษัยกล่อน ก็มี.
[กะไสยะกาน] น. การที่สิ่งต่าง ๆ ค่อยผุพังและแพร่สะพัดหรือกระจัดกระจายไปเพราะพลังลม พลังนํ้า หรือปฏิกิริยาเคมี. (อ. erosion).
น. กษัยเนื่องจากเลือด นํ้าเหลือง หรือ เสมหะเป็นพิษ ถ้ารวมทั้ง ๓ ประการ เรียกว่า กษัยเลือด.
น. กษัยเนื่องจากเลือด นํ้าเหลือง และเสมหะเป็นพิษ.
(ราชา) น. การสิ้นชีวิต. ก. ตาย, ใช้แก่หม่อมเจ้าว่า ถึงชีพิตักษัย. (ส. ชีวิตกฺษย; ป. ชีวิตกฺขย).