ค้นเจอ 10 รายการ

 หรือคุณกำลังค้นหา ขษัย, กระษัย, ไขษย, กระสาย

กษัย,กษัย-

หมายถึง[กะไส, กะไสยะ-] น. การสิ้นไป, การหมดไป, การเสื่อมไป, การน้อยไป; ชื่อโรคตามตำราแพทย์แผนโบราณว่า ทำให้ร่างกายทรุดโทรม มีอาการผอมแห้งตัวเหลืองเท้าเย็น, เขียนเป็น กระษัย ก็มี. (ส. กฺษย).

กษัย-

อ่านว่ากะ-ไส-ยะ

กษัย

คำบาลีขัย

คำสันสกฤตกษัย

กษัย

คำบาลีขย

คำสันสกฤตกฺษย

กษัย

อ่านว่ากะ-ไส

ไขษย

หมายถึง[ขะไส] (โบ) น. กษัย, การสิ้นไป, การหมดไป.

กระษัย

หมายถึง[-ไส] น. ชื่อโรคตามตำราแพทย์แผนโบราณว่า ทำให้ร่างกายทรุดโทรม มีอาการผอมแห้งตัวเหลืองเท้าเย็น, กษัย ก็ว่า. (ส. กฺษย ว่า โรคซูบผอม).

ขษัย

หมายถึง[ขะสัย] (โบ) น. กษัย, การสิ้นไป, การหมดไป, การเสื่อมไป, การน้อยไป. (ส. กฺษย; ป. ขย).

กษัยเลือด

หมายถึงน. กษัยเนื่องจากเลือด นํ้าเหลือง และเสมหะเป็นพิษ.

กษัยน้ำ

หมายถึงน. กษัยเนื่องจากเลือด นํ้าเหลือง หรือ เสมหะเป็นพิษ ถ้ารวมทั้ง ๓ ประการ เรียกว่า กษัยเลือด.