คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*บัน"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 252 รายการ

persistently

ตะบัน

ADV

ชายหนุ่มพากันตะบันดื่มอย่างไม่คิดถึงสังขาร

คำประกอบกริยาหมายความว่า ไม่มียับยั้ง, เรื่อยไป

present age

ยุคปัจจุบัน

N

โรงเรียนนี้สอนให้ผู้เรียนได้แสดงออกถึงการกล้าคิด กล้าทำ กล้านำ และกล้าแสดงออกเพื่อให้สมกับโลกในยุคปัจจุบัน

go through all kind of hardships and difficulties

สมบุกสมบัน

V

ร่างกายคน ถ้าใช้อย่างสมบุกสมบัน ไม่ช้าก็ต้องชำรุด

อย่างทนทาน ยากลำบาก ตรากตรำ

จรบน,จรบัน

[จะระ-] (กลอน) ก. เที่ยวไปเบื้องบน, ฟุ้งไป, บินไป, เช่น ด้วยคันธามลกชำระจรบันสระหอมรส. (ม. คำหลวง นครกัณฑ์).

จะบัน

ก. ตะบัน, ทิ่มหรือแทงกดลงไป, กระทุ้ง, เช่น ดาบดั้งดึงโดดดั้น จะบันแรง. (ยอพระเกียรติกรุงธน).

ตระบัน

[ตฺระ-] (กลอน) น. กลีบซ้อน.

ตะบัน

น. เครื่องตำหมากของคนแก่ มีรูปคล้ายกระบอก โดยมากทำด้วยทองเหลือง มีลูกตะบันสำหรับตำ และมีดากอุดก้น. (เทียบ ข. ตฺบาล่). ก. ทิ่มหรือแทงกดลงไป, กระทุ้ง; (ปาก) ดึงดัน เช่น ตะบันเถียง. ว. คำประกอบกริยาหมายความว่า ไม่มียับยั้ง, เรื่อยไป, เช่น เที่ยวตะบัน เถียงตะบัน.

ตะบัน

น. ชื่อไม้ต้นขนาดกลางชนิด Xylocarpus rumphii (Kostel.) Mabb. ในวงศ์ Meliaceae ขึ้นตามโขดหินชายทะเล.

ตะบี้ตะบัน

(ปาก) ว. ซํ้า ๆ ซาก ๆ, ไม่รู้จักจบจักสิ้น, ไม่เปลี่ยนแปลง, เช่น เถียงตะบี้ตะบัน.

บัน

น. จั่ว (หน้าจั่วของปราสาท โบสถ์ วิหาร เรียกว่า หน้าบัน).

บัน

ก. ผัน, ผิน.

บัน

ก. เบา, น้อย, เช่น มัวเมาไม่บัน. (ดึกดำบรรพ์).