ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
พายุ (หิมะ, ลูกเห็บฯลฯ)
N
[กะระกะ-] (แบบ) น. ลูกเห็บ เช่น กรกวรรษ = ฝนลูกเห็บ. (ป., ส.).
น. เม็ดนํ้าแข็งที่เกิดจากการกลั่นตัวของไอน้ำในอากาศแล้วตกลงมา เรียกว่า ลูกเห็บ.
雪糁
[xuě shēn]
ช่วงเวลาที่มีฝน ลูกเห็บ หรือหิมะตก (ทางอุตุนิยมวิทยา)
น. พายุที่มีทั้งฟ้าแลบ ฟ้าร้อง ลมกระโชกแรง และมีฝนตกหนัก บางครั้งมีลูกเห็บตกลงมาด้วย.
น. นํ้าที่ตกจากบรรยากาศ (ฟ้า) ลงสู่พื้นดินในภาวะที่เป็นนํ้าหรือนํ้าแข็ง เช่น ฝน หิมะ ลูกเห็บ.
雨霰
あめあられ
n
เห็บ
ปีนี้ในฤดูหนาวที่จังหวัดเชียงรายมีลูกเห็บตกค่อนข้างมาก
เม็ดน้ำแข็งที่ตกลงมาจากอากาศ
ฝนตกปรอยๆ, หิมะปรอยๆ, ลูกเห็บตก, สิ่งที่ตกลงมาเหมือนฝน (เช่น ดาวตก, ผีพุ่งไต้, ลูกปืน)
(ถิ่น-ปักษ์ใต้) น. ฝนลูกเห็บขนาดเล็ก เช่น ฝนห่าแก้วตกแล้วพ้นไป ฝนห่าใหญ่เทลงเทลง.
เดิมที
ADV
เดิมทีนั้นมนุษย์ได้อาศัยถ้ำเป็นที่กันแดดฝนพายุตลอดจนลูกเห็บและหิมะ