ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[เหฺน่อ] ว. มีเสียงพูดที่เพี้ยนไปจากสำเนียงมาตรฐาน.
นักรบผู้เป็นเลิศ ประเสริฐในการรบ มีเสียงไพเราะ
รน-นะ-วอน
นิรโฆส
นิรฺโฆษ
เสียงก้องออก; ไม่มีเสียง
[กฺริบ] ก. ขริบ, ตัดให้พลันขาดด้วยกรรไกรโดยไม่มีเสียงหรือมีเสียงเช่นนั้น เช่น กริบผม กริบชายผ้า, ตัดขาดโดยฉับไวและแนบเนียนด้วยความคม. ว. มาก เช่น คมกริบ; โดยปริยายหมายความว่า เงียบไม่มีเสียงดัง เช่น เงียบกริบ ย่องกริบ.
ดังลั่น
ADV
เขาหัวเราะดังลั่นจนทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว
อย่างมีเสียงสนั่นขึ้นอย่างแรง
แข็งกร้าว
ADJ
ทำไมเขาต้องพูดเสียงแข็งกร้าวกับเธออย่างนี้
ที่มีเสียงไม่นุ่มนวลน่าฟัง
ทีฆสระ
N
ทีฆสระในภาษาไทย ได้แก่ อา อี อือ อู เอ แอ โอ ออ เออ เอีย เอือ อัว ฤๅ ฦๅ
สระที่มีเสียงยาว
แจ้ว
ลูกสาวคนเล็กของอาพูดแจ้วเสียงชัดเจน
มีเสียงดังติดต่อกันไปเป็นระยะๆ
แจ้วๆ
ท่านมักจะเห็นเด็กท่องหนังสือกันแจ้วๆ ทุกวัน
โหม่ง
พระตีระฆังเสียงดังโหม่งๆ ไปไกล
มีเสียงอย่างเสียงฆ้อง
ว. มีเสียงอื้ออึงจนฟังไม่ได้ศัพท์, โจษกันแพร่หลาย.
ว. มีเสียงเซ็งแซ่จนฟังไม่ได้ศัพท์ เช่น คุยกันแซด.