ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
หรือคุณกำลังค้นหา โหนก, โหน
[โหนฺ] ก. เหนี่ยวห้อย, เอามือเหนี่ยวให้ตัวลอยขึ้นไป; (ปาก) ประจบประแจง เช่น เขามีนิสัยชอบโหนผู้บังคับบัญชา.
[โหฺนก] ว. นูนยื่นออกมา เช่น หน้าผากโหนก.
น. ส่วนของแก้มตรงที่มีกระดูกนูนออกมา.
[โหฺน่ง] ว. มีเสียงอย่างเสียงตีฆ้องวง.