ผลการค้นหา

คำศัพท์ภาษาไทยคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "เหย*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 26 รายการ

 หรือคุณกำลังค้นหา เหยง,เหยง ๆ, เหยา, เหย

เหย

[เหฺย] ว. เบ้ (ใช้แก่หน้า).

เหยเก

ว. เบ้เบี้ยวไป (ใช้แก่หน้า).

เหยง,เหยง ๆ

[เหฺยง] ว. อาการที่ทำซ้ำ ๆ อย่างเร็ว เช่น ขุดดินเหยง ด่าเหยง ๆ, (ปาก) ใช้ว่า เหย็ง หรือ เหย็ง ๆ ก็มี.

เหย่อย

[เหฺย่ย] น. การเล่นเพลงพื้นบ้านอย่างหนึ่งของไทย ผู้เล่นร้องกลอนสดและรำประกอบ ภายหลังมีกลองยาวประกอบด้วย มักเล่นในบางเทศกาลเช่นฤดูเกี่ยวข้าว.

เหยา

[เหฺยา] ก. ยั่วให้โกรธ.

เหย่า,เหย่า ๆ

[เหฺย่า] ว. อาการที่วิ่งอย่างช้า ๆ หรือเดินอย่างเร็ว.

เหย้า

[เย่า] น. เรือน, บ้านเรือน, ครอบครัว, มักใช้เข้าคู่กับคำ เรือน เป็น เหย้าเรือน, เขียนเป็น หย้าว ก็มี.

เหยาะ

ก. หยอดหรือหยดลงแต่น้อยตามต้องการ.

เหยาะ ๆ

ว. อาการที่วิ่งช้า ๆ.

เหยาะแหยะ

[-แหฺยะ] ว. ย่อหย่อน, ทำเป็นเล่น, ไม่เอาจริงเอาจัง, เช่น ทำงานเหยาะแหยะ.

เหยิง

[เหฺยิง] ว. ยุ่ง, รุงรัง, มักใช้เข้าคู่กับคำ ยุ่ง เป็น ยุ่งเหยิง.

เหยิบ ๆ

[เหฺยิบ] ว. เยิบ ๆ.

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด