คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "ศร."

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 51 รายการ

 หรือคุณกำลังค้นหา ศรี, จาป, ศร

ศร

[สอน] น. อาวุธชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยคันสำหรับยิง เรียกว่า คันศร กับลูกที่มีปลายแหลม เรียกว่า ลูกศร, เรียกสายคันศรว่า สายศร, เรียกอาการที่ยิงลูกศรออกไปว่า แผลงศร หรือ ยิงศร; (โบ) ปืน. (ส.).

มิศร,มิศร-,มิศรก,มิศรก-

[มิดสะระ-, มิดสะระกะ-] ว. เจือ, ปน, คละ; ประสมขึ้น. (ส.; ป. มิสฺส, มิสฺสก).

แผลงศร

ก. ยิงลูกธนูออกไปด้วยแรงแห่งฤทธิ์.

ย้อนศร

ก. ไปทวนเครื่องหมายลูกศร เช่น ขับรถย้อนศร.

ลูกศร

น. เครื่องหมายที่ใช้ชี้บอกทางเป็นต้น มีลักษณะคล้ายส่วนปลายของลูกศร รูปดังนี้ ; ลูกธนู, ลักษณนามว่า ดอก.

สร

[สอน] น. ศร. (ป.; ส. ศร).

ศรศิลป์ไม่กินกัน

(กลอน) ก. ทำอันตรายกันไม่ได้ เช่น ถ้อยทีศรศิลป์ไม่กินกัน. (รามเกียรติ์ ร. ๖); (สำ) ไม่ถูกกัน, ไม่ลงรอยกัน, ไม่ชอบหน้ากัน, เช่น พี่น้องคู่นี้ศรศิลป์ไม่กินกัน เจอหน้ากันเมื่อใดต้องทะเลาะกันเมื่อนั้น.

ศรายุธ

[สะรายุด] น. อาวุธคือศร. (ส. ศร + อายุธ).

แปลง

[แปฺลง] (ถิ่น-ปักษ์ใต้) ก. แผลง เช่น แปลงศร ว่า แผลงศร.

ประลัยวาต

น. ชื่อศรที่แผลงให้เกิดลม.

ศราสน์

[สะราด] น. คันศร. (ส.).

ปืนยา

น. ศรหรือหน้าไม้ที่มีลูกอาบด้วยยาพิษ.

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ