ค้นหา "ว.ค." ใน คำศัพท์ภาษาไทย

ค้นเจอ 7,817 รายการ

[พฺร่อย] ว. ครํ่าคร่า, แก่ครํ่า.

พยัญชนะตัวที่ ๔ เป็นพวกอักษรตํ่า ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กกในคำที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤตเป็นต้น เช่น โรค มรรค มารค เทคนิค.

[คฺวิว-] (กลอน) ว. อาการที่ใจหวิว ๆ เช่น ควิวควิวอกควากคว้าง ลมลอยแลแม่. (นิ. นรินทร์).

ว. แก่, เก่า, ครํ่าคร่า. (ป.).

ว. แก่, ครํ่าคร่า, ชำรุด. (ป.).

(แบบ) ว. แก่, ครํ่าคร่า, ชำรุด. (ป.).

[คดชะ-] (แบบ) น. ช้าง, ช้างพลาย. (ป., ส.).

[-คะตะ, -คด] ก. ถึงแล้ว, ไปแล้ว, มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส เช่น ตถาคต สุคต สวรรคต ทิวงคต. (ป.).

[ชะคะ-] (แบบ) น. แผ่นดิน เช่น ชคสัตว์ ว่า สัตว์ที่อาศัยแผ่นดิน. (ป., ส.).

[ปะละวังคะ-] (แบบ) น. ลิง เช่น ปลวังคสังวัจฉร. (ส. ปฺลวงฺค).

ว. แก่ครํ่าคร่า, ชำรุด. (แผลงมาจาก เชียร).

ว. แก่ครํ่าคร่า, ชำรุด. (แผลงมาจาก ชีระ).

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ