คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "ลาด"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 63 รายการ

กรานกฐิน

[-กะถิน] ก. ขึงไม้สะดึง คือ เอาผ้าที่จะเย็บเป็นจีวรเข้าขึงที่ไม้สะดึง เย็บเสร็จแล้วบอกแก่ภิกษุทั้งหลายผู้ร่วมใจกันยกผ้าให้ในนามของสงฆ์เพื่ออนุโมทนา, ภิกษุผู้เย็บจีวรเช่นนั้น เรียกว่า ผู้กราน, พิธีทำบัดนี้ คือ สงฆ์ยกผ้าอันไม่พอแจกกันให้ภิกษุรูปหนึ่ง ภิกษุรูปนั้นทำตั้งแต่ซัก กะ ตัด เย็บ ย้อม เสร็จในวันนั้น ทำพินทุกัปปะอธิษฐานเป็นจีวรครอง เป็นจีวรกฐิน เรียกว่า กรานกฐิน. (อุปสมบทวิธี). (ดู กฐิน). (ข. กราล ว่า ปู, ลาด).

ผาลา

(ถิ่น-ปักษ์ใต้) ว. เตี้ย, แจ้, ลาด.

ลาช,ลาชะ,ลาชา

[ลาด, ลาชะ] น. ข้าวตอก เช่น อนนเรืองรองด้วยจตุรพรรณมาลา ลาชาชาติห้าสิ่ง. (ม. คำหลวง นครกัณฑ์). (ป., ส.).

ลาด

ก. ปูแผ่ออกไป เช่น ลาดพรม ปูลาดอาสนะ, โดยปริยายหมายถึงสิ่งที่มีอาการคล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น ถนนลาดยาง. ว. เทตํ่าหรือเอียงขึ้นน้อย ๆ เช่น ที่ลาด.

สันถาร

น. การปูลาด; ที่ปูลาด, พื้น. (ป.; ส. สํสฺตาร).

แอ่ง

น. ที่ซึ่งลาดลึกลงไปพอนํ้าขังได้.

กำมลาศน์

[-มะลาด] (โบ) น. กมลาสน์.

ปลาต

[ปะลาด] ก. หนีไป. (ป.).

ไหล่ลู่

น. ไหล่ที่ลาดเอียงลงกว่าปรกติ.

ตลิ่ง

[ตะหฺลิ่ง] น. ส่วนของฝั่งที่ไม่ลาดริมแม่นํ้าลำคลอง.

ประลาต

[ปฺระลาด] ก. หนีไป. (ป. ปลาต).

กลากลาด

[กฺลากฺลาด] (กลอน) ว. มากหลาย, เกลื่อนกล่น, เช่น มากลากลาดกันแดน. (ลอ).

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ