ผลการค้นหา

มุข* *มุข *มุข*
คำศัพท์ภาษาไทยคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "มุข"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 19 รายการ

 หรือคุณกำลังค้นหา เกิ้ง, มุก, มุง, มุด, มุบ, มุม, มุย, สุข,สุข-

มุข,มุข-

[มุก, มุกขะ-] น. หน้า, ปาก; ทาง; หัวหน้า; ส่วนของตึกหรือเรือนที่ยื่นออกมาจากส่วนใหญ่ มักอยู่ด้านหน้า. (ป., ส.).

กาฬมุข

น. เกียรติมุข.

เกียรติมุข

[เกียดมุก] น. อมนุษย์บริวารพระศิวะ ทำเป็นรูปหน้ายักษ์ปนหน้าสิงห์ ตากลมถลน ไม่มีคาง ปากแสยะ ไม่มีขากรรไกรล่าง ไม่มีร่างกาย ไม่มีแขนขา เชื่อกันว่าเป็นเทพเจ้ารักษาธรณีประตู เป็นเครื่องป้องกันบ้านเรือน ขับไล่เสนียดจัญไร และคอยคุ้มครองนับถือพระศิวะ มักทำเป็นลวดลายแกะสลักหรือปูนปั้น เช่นที่ทับหลังปราสาทหินบางแห่ง ตามซุ้มปรางค์หรือเจดีย์ และที่ฐานพระพุทธรูป, กาฬมุข หรือ หน้ากาฬ ก็เรียก.

มุขโถง

น. มุขที่ยื่นออกมาจากตัวอาคาร ไม่มีฝากั้น.

หน้ากาฬ

น. เกียรติมุข.

มุขบาฐ,มุขปาฐะ

[มุกขะบาด, มุกขะ-] น. การต่อปากกันมา, การบอกเล่าต่อ ๆ กันมาโดยมิได้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร, เช่น เรื่องนี้สืบมาโดยมุขบาฐ เรื่องนี้เป็นมุขปาฐะ.

จัตุรมุข

น. เรียกอาคารที่มี ๔ มุข.

จตุรมุข

(กลอน) น. “ผู้มี ๔ หน้า” คือ พระพรหม.

ประมุข

[ปฺระมุก] น. ผู้เป็นใหญ่เป็นหัวหน้าของประเทศหรือศาสนาเป็นต้น. (ส. ปฺรมุข; ป. ปมุข).

กถามุข

น. เบื้องต้นของเนื้อเรื่อง. (ป.; ส. -มุข ว่า หน้า).

มุขกระสัน

น. มุขที่เชื่อมระหว่างพระที่นั่งองค์หนึ่งกับอีกองค์หนึ่ง.

มุขเด็จ

น. มุขโถงที่ยื่นออกมาจากหน้าอาคาร เป็นที่เสด็จออก.

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด