คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "ตรง"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 717 รายการ

เคียม

(กลอน) ก. ไหว้, คำนับ, เช่น เคียมคัล, เคี่ยม ก็ว่า; เรียบร้อย, ตรง, เช่น เคียมค่อยมาดลสำนัก จอมจักรนักไทธรรม. (ม. คำหลวง สักบรรพ). (ถิ่น-อีสาน เขี่ยม ว่า ตรง, เรียบร้อย).

ตรง,ตรง ๆ

[ตฺรง] ว. ไม่คดโค้ง เช่น ทางตรง, ไม่งอ เช่น นั่งตัวตรง, ไม่เอียง เช่น ตั้งเสาให้ตรง ยืนตรง ๆ; ซื่อ, ไม่โกง, เช่น เขาเป็นคนตรง; เที่ยงตามกำหนด เช่น เวลา ๓ โมงตรง นาฬิกาเดินตรงเวลา; เปิดเผยไม่มีลับลมคมใน, ไม่ปิดบังอำพราง, ไม่อ้อมค้อม, เช่น พูดตรงไปตรงมา บอกมาตรง ๆ; รี่, ปรี่, เช่น ตรงเข้าใส่; ถูกต้องตาม เช่น ตรงเป้าหมาย. บ. ที่แห่งใดแห่งหนึ่งโดยเฉพาะ เช่น ตรงนี้ ตรงนั้น.

เกเรเกเส

(ปาก) ว. ไม่ตรงไปตรงมา.

ไถล

[ถะไหฺล] ก. ลื่นไปไม่ตรงทาง. ว. เชือนแช, ไม่ตรงไปตรงมา.

เข้าทาง

ก. ตรงตามที่ต้องการ, ตรงตามที่ถนัด.

ตุกติก

ว. มีชั้นเชิง, มีเล่ห์เหลี่ยมไม่ตรงไปตรงมา.

เล่นไม่ซื่อ

ก. กระทำไม่ตรงไปตรงมา, เล่นตลก ก็ว่า.

เล่นลิ้น

ก. พูดเป็นสำนวนไม่ตรงไปตรงมา.

เถรตรง

(สำ) ว. ซื่อหรือตรงจนเกินไป, ไม่มีไหวพริบ, ไม่รู้จักผ่อนผันสั้นยาว, ไม่รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา.

เส้นตรง

(คณิต) น. เส้นที่สั้นที่สุดระหว่างจุด ๒ จุด.

เฉ

ว. เหไป, ไม่ตรงเส้นตรงแนว.

เยื้องยัก

ก. เลี่ยงไป, ไม่ตรงไปตรงมา, ดัดแปลง, ยักเยื้อง ก็ว่า.

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ