ผลการค้นหา

ค้นเจอ 7,827 รายการ

ล

หมายถึงพยัญชนะตัวที่ ๓๖ เป็นพวกอักษรตํ่า ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กนอย่างตัว น ในคำที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤตเป็นต้น เช่น กาล พาล ฟุตบอล.

ค้นหาในบทความ

พร่อย

หมายถึง[พฺร่อย] ว. ครํ่าคร่า, แก่ครํ่า.

ค

หมายถึงพยัญชนะตัวที่ ๔ เป็นพวกอักษรตํ่า ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กกในคำที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤตเป็นต้น เช่น โรค มรรค มารค เทคนิค.

ควิว ๆ

หมายถึง[คฺวิว-] (กลอน) ว. อาการที่ใจหวิว ๆ เช่น ควิวควิวอกควากคว้าง ลมลอยแลแม่. (นิ. นรินทร์).

ชิณณะ

หมายถึงว. แก่, เก่า, ครํ่าคร่า. (ป.).

ชิระ

หมายถึงว. แก่, ครํ่าคร่า, ชำรุด. (ป.).

ชีระ

หมายถึง(แบบ) ว. แก่, ครํ่าคร่า, ชำรุด. (ป.).

คช,คช-

หมายถึง[คดชะ-] (แบบ) น. ช้าง, ช้างพลาย. (ป., ส.).

คต,-คต

หมายถึง[-คะตะ, -คด] ก. ถึงแล้ว, ไปแล้ว, มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส เช่น ตถาคต สุคต สวรรคต ทิวงคต. (ป.).

ชค,ชค-

หมายถึง[ชะคะ-] (แบบ) น. แผ่นดิน เช่น ชคสัตว์ ว่า สัตว์ที่อาศัยแผ่นดิน. (ป., ส.).

ปลวังค,ปลวังค-

หมายถึง[ปะละวังคะ-] (แบบ) น. ลิง เช่น ปลวังคสังวัจฉร. (ส. ปฺลวงฺค).

ชำเนียร

หมายถึงว. แก่ครํ่าคร่า, ชำรุด. (แผลงมาจาก เชียร).

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ