ตัวกรองผลการค้นหา
ภระ
หมายถึงก. เลี้ยงดู, คํ้าจุน. (ป.).
คำกริยา คืออะไร: รู้จักชนิด หน้าที่ และตัวอย่างการใช้ในประโยค
ภาษาบาลี-สันกฤต
ที่มาของสำนวน สุภาษิต คำพังเพย หมวด ก
สำนวนไทยพร้อมความหมาย ก-ฮ รวม 412 สำนวน
ภ
หมายถึงพยัญชนะตัวที่ ๓๒ เป็นพวกอักษรตํ่า ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กบในคำที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤต เช่น ปรารภ ลาภ.
นภ,นภ-
หมายถึง[นะพะ-, นบพะ-] น. ฟ้า, หาว, อากาศ. (ป., ส. นภ, นภสฺ).
สุภ,สุภ-
หมายถึง[สุบพะ-] น. ความงาม, ความดีงาม, ความเจริญ. (ป.; ส. ศุภ).
นิสภ,นิสภ-
หมายถึง[-สะพะ-] (แบบ) ว. ผู้ประเสริฐ เช่น นิสภขัตติยวราเรืองพระยศ. (ม. ร่ายยาว ชูชก). (ป.).
ภคะ
หมายถึง(แบบ) น. โชคดี, ความเจริญ, เกียรติ. (ป., ส.).
กุมภ,กุมภ-,กุมภ์
หมายถึง[กุมพะ-] น. หม้อ; ชื่อกลุ่มดาวรูปหม้อ เรียกว่า ราศีกุมภ์ เป็นราศีที่ ๑๐ ในจักรราศี. (ป.).
ภัทร,ภัทร-,ภัทระ
หมายถึง[พัดทฺระ-] ว. ดี, เจริญ, ประเสริฐ, งาม, น่ารัก, เป็นมงคล. (ส. ภทฺร; ป. ภทฺท, ภทฺร).
วธ,วธ-
หมายถึง[วะทะ-] ก. ฆ่า. (ป., ส.).
ง่อกแง่ก
หมายถึงว. โยกคลอนไปมา, ไม่แน่น, ไม่มั่นคง.
สก,สก-,สก-
หมายถึง[สะกะ-] ว. ของตน. (ป.; ส. สฺวก).
ศานติก,ศานติก-
หมายถึง[สานติกะ-] ว. ที่กำจัดเสนียดจัญไร. (ส.).