ตัวกรองผลการค้นหา
วต,วต-,วตะ
หมายถึง[วะตะ-] น. พรต, ข้อปฏิบัติ; ความประพฤติ; การจำศีล, การบำเพ็ญทางศาสนา, การปฏิบัติ; ประเพณี, ธรรมเนียม. (ป. วต; ส. วฺรต).
คำกริยา คืออะไร: รู้จักชนิด หน้าที่ และตัวอย่างการใช้ในประโยค
คู่มืออักษรย่อหน่วยงานราชการไทยฉบับสมบูรณ์
ภาษาบาลี-สันกฤต
ที่มาของสำนวน สุภาษิต คำพังเพย หมวด ก
มิต,มิต-
หมายถึง[-ตะ-] ว. พอประมาณ, น้อย. (ป.).
สิต,สิต-
หมายถึง[-ตะ-] ว. ขาว. (ป., ส.).
สีต,สีต-
หมายถึง[-ตะ-] ว. เย็น, หนาว. (ป.).
วิกัต
หมายถึงว. วิกฤต. (ป. วิกต).
ชาต,ชาต-,ชาตะ
หมายถึง[ชาตะ-] ก. เกิด. (ป.).
เสต,เสต-
หมายถึง[-ตะ-] (แบบ) ว. เศวต, สีขาว. (ป.; ส. เศฺวต).
วสันต,วสันต-,วสันต์
หมายถึง[วะสันตะ-, วะสัน] น. ฤดูใบไม้ผลิในคำว่า ฤดูวสันต์, วสันตฤดู ก็ว่า. (ป., ส.).
คต,-คต
หมายถึง[-คะตะ, -คด] ก. ถึงแล้ว, ไปแล้ว, มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส เช่น ตถาคต สุคต สวรรคต ทิวงคต. (ป.).
ติตติกะ
หมายถึง[ติด-] (แบบ) ว. มีรสขม. (ป.).
ตติย,ตติย-
หมายถึง[ตะติยะ-] ว. ที่ ๓, คำรบ ๓, มักใช้ประกอบหน้าคำอื่น เช่น ตติยวาร. (ป.).
ขนอบ
หมายถึง[ขะหฺนอบ] ก. นิ่ง. (ต.).