ตัวกรองผลการค้นหา
ปร,ปร-
หมายถึง[ปะระ-, ปอระ-] ว. อื่น, ใช้เป็นบทหน้าสมาส เช่น ปรปักษ์ ปรโลก. (ป.).
ภาษาบาลี-สันกฤต
ที่มาของสำนวน สุภาษิต คำพังเพย หมวด ก
สำนวนไทยพร้อมความหมาย ก-ฮ รวม 412 สำนวน
สุภาษิตไทย หมวด ก-ฮ: รวมสำนวนไทยพร้อมความหมาย
ปรนิมมิตวสวัตดี
หมายถึง[ปะระนิมมิตตะวะสะวัดดี, ปอระ-] น. ชื่อสวรรค์ชั้นที่ ๖ แห่งสวรรค์ ๖ ชั้น ได้แก่ จาตุมหาราชหรือจาตุมหาราชิกหรือจาตุมหาราชิกา ดาวดึงส์ ยามา ดุสิต นิมมานรดี และปรนิมมิตวสวัตดี, มีท้าววสวัตดีมารเป็นผู้ครอง.
กระเบิก
หมายถึง(กลอน) ก. เบิก เช่น ปรดิพหุลดุลยปรดิมุข หุลดุลยอุกกลุก ก็เกริกกระเบิกหาวหบ. (อนิรุทธ์).
ก
หมายถึงพยัญชนะตัวต้น เป็นพวกอักษรกลาง ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กก.
ปรหิตะ
หมายถึง[ปะระหิตะ, ปอระหิตะ] น. ประโยชน์ผู้อื่น, มักใช้ควบกับ ประโยชน์ เป็น ปรหิตประโยชน์ ว่า ประโยชน์เกื้อกูลแก่ผู้อื่น. (ป. ปรหิต).
ครอบคลุม
หมายถึงก. รวมไปถึง.
เต้า
หมายถึงก. ไป.
เถิง
หมายถึงก. ถึง.
เป็นได้
หมายถึงก. อาจ.
ยินยอมพร้อมใจ
หมายถึงก. เห็นด้วยร่วมกัน.
ลงรอย,ลงรอยกัน
หมายถึงก. เข้ากันได้.
ลี
