คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "*แผล*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 26 รายการ

ตบแผละ

[-แผฺละ] น. การเล่นชนิดหนึ่ง มีคนเล่น ๒ คน หันหน้าเข้าหากัน แต่ละฝ่ายตบเข่าและตบมือของตัวเองก่อน จึงใช้มือซ้ายตบมือซ้ายและมือขวาตบมือขวาของอีกฝ่ายหนึ่งสลับกันกับตบมือและตบเข่า.

นาคราชแผลงฤทธิ์

น. ชื่อกลบทชนิดหนึ่ง.

บาดแผล

น. เนื้อหนังที่แตกแยกออกเพราะถูกตีฟันทิ่มแทงเป็นต้น.

บานแผละ

[-แผฺละ] น. ผนังตอนที่บานประตูหน้าต่างโบสถ์วิหารเป็นต้นเมื่อเปิดเข้าไปแล้วแปะอยู่.

ผาดแผลง

[-แผฺลง] ก. ยิงไปโดยเร็ว.

ผ้าพันแผล

น. ผ้าที่ทอด้วยฝ้าย เป็นแถบยาว ๆ มีลักษณะโปร่งบาง สีขาว ใช้สำหรับพันหุ้มบาดแผล.

เผลาะแผละ

[-แผฺละ] น. ลูกโป่งแก้วที่เด็กเป่าเล่น.

แผล

[แผฺล] น. เนื้อหนังที่แตกแยกออกเพราะเป็นโรคหรือถูกของมีคมเป็นต้น เช่น ขาเป็นแผล; รอยชำรุด เช่น ทุเรียนเป็นแผล เนื้อผลไม้เป็นแผล.

แผลเก่า

(สำ) น. ความเจ็บชํ้าที่ฝังใจอยู่ไม่รู้ลืม.

แผลง

[แผฺลง] ก. แปลงสิ่งเดิมให้เพี้ยนแปลกไป เช่น แผลงสระ แผลงพยัญชนะ. ว. ที่แตกต่างไปจากปรกติ เช่น เล่นแผลง คำแผลง.

แผลงฤทธิ์

(ปาก) ก. อาละวาดด้วยความโกรธเพราะถูกขัดใจ, ออกฤทธิ์ ก็ว่า.

แผลงศร

ก. ยิงลูกธนูออกไปด้วยแรงแห่งฤทธิ์.

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ