ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
หรือคุณกำลังค้นหา คระโหย, เหย, แหย, โหย, หย,หย-,หัย
[กัน-] (โบ; กลอน) ก. โหย, คร่ำครวญ, เช่น มีกระเรียนร้องก้องกรรโหย. (สมุทรโฆษ).
[-โหยฺ] (กลอน) ก. โหย คือ ร้องไห้, ครํ่าครวญ.
[กะละ-] (โบ) ก. ระเหย, ซ่านออก.
[กัน-] ก. กรรโหย เช่น สารเสียงหงสกัลโหย. (สมุทรโฆษ).
[คฺระ-] ก. กระโหย, ระโหย, โหย, ละเหี่ยใจ.
[-เหฺย] ก. ยิ้มหน้าเบ้, ฝืนยิ้ม.
[-แหฺย] ก. ยิ้มอย่างเก้ออาย.
ก. อาการที่ของเหลวกลายเป็นไอ.
ก. อิดโรยเพราะหิวหรืออดนอนเป็นต้น.
ก. ระเหย.
[เหฺย] ว. เบ้ (ใช้แก่หน้า).
[แหฺย] ว. อาการที่ไม่สู้ใครหรือเก้ออาย.