ค้นหา "*วัณ*" ใน คำศัพท์ภาษาไทย

ค้นเจอ 13 รายการ

น. ความงาม, ความน่ารัก. (ส.).

[วัน, วันนะ-] น. วณะ, แผล, ฝี. (ป.).

น. ขั้ว, ก้าน. (ป.; ส. วฺฤนฺต).

(แบบ) น. สี, ผิว; ชนิด, อย่าง. (ป.; ส. วรฺณ). (ดู วรรณ-, วรรณะ).

[วันนะ-] น. คำชี้แจง, คำอธิบาย. (ป. วณฺณนา; ส. วรฺณนา). (ดู พรรณนา).

น. โรคชนิดหนึ่งเกิดที่ปอดเป็นต้น ทำให้ร่างกายทรุดโทรมเสื่อมไปตามลำดับ, โบราณเรียกวัณโรคปอดว่า ฝีในท้อง.

ว. งามยิ่ง, งามเลิศ. (ส. วิ + ลาวณฺย).

ว. ต่างวรรณะกัน. (ป. วิวณฺณ, เววณฺณ; ส. วิวรฺณ).

น. ความเป็นผู้มีวรรณะต่างกันหรือต่างเพศกัน เช่นเพศบรรพชิตต่างกับเพศคฤหัสถ์. (ป.).

[เวดสะ-] น. ชื่อท้าวจาตุมหาราชองค์หนึ่งประจำทิศอุดร, ท้าวเวสสุวัณ หรือ ท้าวกุเวร ก็เรียก. (ป. เวสฺสวณ; ส. ไวศฺรวณ).

น. ท้าวเวสวัณ, ท้าวกุเวร ก็เรียก.

น. ช้าง ๓๓ เศียรเป็นพาหนะของพระอินทร์. (ป. เอราวณ; ส. ไอราวณ).

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ