คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "*ล้ำ*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 22 รายการ

กล้ำ

[กฺลํ้า] ก. ควบ เช่น กลํ้าอักษร อักษรกลํ้า, ทำให้เข้ากัน, กลืนกัน, เช่น กลํ้าเสียง เสียงกลํ้า, มีโทษอันหนึ่งไซร้ กลบกลํ้าพันคุณ. (โลกนิติ), คือดั่งปากเว้นกลํ้า แกล่เหมี้ยงหมากพลู. (โลกนิติ), กัลยาจะกลํ้าอำความตาย. (อิเหนา).

กล้ำกราย

ก. เข้าไปปะปน, ล่วงเข้าไป.

กล้ำกลืน

ก. ฝืนใจ, อดกลั้นไม่แสดงให้เห็น.

คล้ำ

[คฺลํ้า] ว. ค่อนข้างดำ, ไม่ผ่องใส, หม่นหมอง, เช่น ผิวคลํ้า หน้าคลํ้า.

ชระล้ำ

[ชฺระ-] (กลอน) ก. ลํ้า. (ดุษฎีสังเวย).

ปล้ำ,ปล้ำปลุก

[ปฺลํ้า, -ปฺลุก] ก. ใช้แขนกอดรัดจับกุมเพื่อจะให้อีกฝ่ายหนึ่งล้ม หรือให้อยู่ในอำนาจที่จะทำได้ตามใจตน, โดยปริยายหมายความว่า พยายามทำกิจการอย่างเต็มกำลัง, ปลุกปลํ้า ก็ว่า.

ปล้ำผีลุกปลุกผีนั่ง

(สำ) ก. พยายามทำให้มีเรื่องมีราวขึ้นมา.

ปลุกปล้ำ

ก. ปลํ้า, ปลํ้าปลุก.

พลำ,พล้ำ

[พฺลำ, พฺลํ้า] ก. พลาดถลำ.

เพลี่ยงพล้ำ

ก. พลั้งพลาด, ผิดพลาด, เสียที.

มวยปล้ำ

น. กีฬาต่อสู้ด้วยมือเปล่าอย่างหนึ่ง คู่ต่อสู้ต้องพยายามทำให้อีกฝ่ายล้มลงจนไหล่ด้านหลังทั้ง ๒ ข้างแตะพื้นตลอดช่วงเวลาที่กำหนดจึงจะเป็นฝ่ายชนะ.

รุกล้ำ

ก. รุกล่วงล้ำเข้าไป เช่น รุกล้ำอธิปไตย รุกล้ำดินแดน.

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ