คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "*มุก*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 19 รายการ

ขมุกขมัว

[ขะหฺมุกขะหฺมัว] ว. มืด ๆ มัว ๆ, โพล้เพล้, จวนคํ่า, จวนมืด, โดยปริยายใช้หมายถึงสีมัว ๆ, ไม่ผ่องใส, เช่น ครั้นจะทำขมุกขมัวมอมแมม ชายเห็นจะเยื้อนแย้มบริภาษให้บาดจิต. (ม. ร่ายยาว ทานกัณฑ์).

ขะมุกขะมอม

ว. เปรอะเปื้อนมอซอ.

ขื่อมุก

น. แกนเปลือกที่อยู่ในตัวหอยจำพวกหอยสังข์ใช้ทำด้ามทัพพีเป็นต้น.

ไข่มุก

น. วัตถุมีค่า มักมีลักษณะกลม ๆ เกิดจากหอยบางชนิด ที่รู้จักกันทั่วไปมีสีขาว ที่เป็นสีขาวอมชมพูหรือสีดำก็มี ใช้ทำเป็นเครื่องประดับ.

ชระมุกชระมอม

[ชฺระ-] (กลอน) ว. ขะมุกขะมอม.

ทรมุก

[ทอระ-] น. กรักขี เช่น ทรมุกพรรณดวงจาวก็มี. (ม. คำหลวง มหาพน).

ปาณิมุกต์

น. ศัสตราที่พุ่งด้วยมือ เช่น หอก หลาว. (ส.).

ภมุ,ภมุกะ,ภมุกา

[พะ-] น. คิ้ว. (ป.; ส. ภฺรู).

มุก

น. ชื่อหอยทะเลกาบคู่ในสกุล Pinctada วงศ์ Pteriidae อาศัยอยู่ตามแนวปะการัง ให้ไข่มุกและมุกซีก เปลือกใช้ทำเป็นเครื่องประดับได้.

มุกดา,มุกดาหาร

น. ไข่มุก; ชื่อรัตนะอย่างหนึ่งในพวกนพรัตน์ สีหมอกอ่อน ๆ. (ส. มุกฺตา, มุกฺตาหาร; ป. มุตฺตา, มุตฺตาหาร, ว่า สร้อยไข่มุก).

มุกตลก

[-ตะหฺลก] น. วิธีทำให้ขบขัน.

มุกุระ

(แบบ) น. กระจกเงา. (ป., ส.).

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ