คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "*ผละ*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 10 รายการ

ตบแผละ

[-แผฺละ] น. การเล่นชนิดหนึ่ง มีคนเล่น ๒ คน หันหน้าเข้าหากัน แต่ละฝ่ายตบเข่าและตบมือของตัวเองก่อน จึงใช้มือซ้ายตบมือซ้ายและมือขวาตบมือขวาของอีกฝ่ายหนึ่งสลับกันกับตบมือและตบเข่า.

บานแผละ

[-แผฺละ] น. ผนังตอนที่บานประตูหน้าต่างโบสถ์วิหารเป็นต้นเมื่อเปิดเข้าไปแล้วแปะอยู่.

ผละ

[ผฺละ] ก. แยกออก เช่น นักมวยชกแล้วผละออก, ละทิ้งไปโดยกะทันหัน เช่น ผละไปจากการประชุม.

ผละงาน

ก. ละทิ้งการงานไปโดยกะทันหัน, นัดหยุดงาน.

เผละ

[เผฺละ] ว. เสียงอย่างเสียงสาดโคลน; โดยปริยายหมายความว่า ไม่เป็นที่เป็นทาง เช่น โยนเผละ ทิ้งเผละ; ลักษณะเนื้อของคนอ้วนที่กระเพื่อม เรียกว่า เนื้อเผละ; ลักษณะที่ของข้น ๆ ที่ไหลล้นเลอะเทอะ ในคำว่า ไหลเผละ.

เผละผละ

ว. อ้วนจนเนื้อเหลวไม่มีรูปมีทรง เช่น อ้วนเผละผละ.

เผลาะแผละ

[-แผฺละ] น. ลูกโป่งแก้วที่เด็กเป่าเล่น.

แผละ

[แผฺละ] ว. เสียงดังเช่นนั้น; แสดงอาการอ่อนกำลัง เช่น ล้มแผละ.

แผละ

น. ชื่อเพลงไทยทำนองหนึ่ง, แพละ ก็ว่า.

โผละ

[โผฺละ] ว. เสียงดังอย่างเสียงทุบมะพร้าวให้แตก.

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ