ค้นหา "*บง*" ใน คำศัพท์ภาษาไทย

ค้นเจอ 39 รายการ

(กลอน) ก. เบ่ง เช่น ระด่าวตึงกระเบงแขน. (อนิรุทธ์); ตะเบ็ง, กระเบญ ก็ใช้.

ก. รักษาไว้ให้มิดชิด, รักษาไว้ให้ดี.

ก. มีอำนาจเหนือ บังคับให้เป็นไปตาม เช่น กิเลสครอบงำ.

ก. ทำอย่างเงียบ ๆ, ทำกันอย่างปิดบัง.

(สำ) ก. ทำสิ่งที่เสี่ยงต่ออันตราย.

[ตฺระ-] (กลอน) ก. สะแบง, สะพาย, เช่น ตาวตระแบง.

[ตฺระ-] ก. ผูกไขว้, ผูกบิด. (ข. ตฺรแบง ว่า ผูกไขว้ด้วยไม้ขันชะเนาะ).

ว. อาการที่พูดหรือเถียงเฉไฉหรือดันไปข้าง ๆ คู ๆ.

ดู กราด ๔.

ว. วิธีห่มผ้าแถบแบบหนึ่ง โดยคาดผ้าอ้อมตัวแล้วเอาชายทั้ง ๒ ไขว้ไปผูกที่ต้นคอ, ตะเบ็งมาน ก็ว่า.

น. นํ้าฝนที่ตกชะดินไหลลงมา มีสีเหลืองเข้ม.

น. ชื่อไผ่ชนิด Bambusa tulda Roxb. ในวงศ์ Gramineae ไม่มีหนาม ปล้องสั้น เนื้อลำหนา ใช้จักตอก.

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ