คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "*ชิต*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 17 รายการ

ครรชิต

[คันชิด] (แบบ) ก. คำรน, บันลือเสียง, เอิกเกริก, กึกก้อง, กระหึม, เช่น ครรชิตฤทธิ์ราวี. (ลอ). (ส. ครฺชิต; ป. คชฺชิต).

ชิต,ชิต-

[ชิด, ชิตะ-] ก. ชนะแล้ว. (ป., ส.).

ชิตินทรีย์

[ชิตินซี] (แบบ) น. ผู้มีอินทรีย์อันชนะแล้ว, ผู้สำรวมอินทรีย์. (ป., ส. ชิตนฺทฺริย).

บรรพชิต

[บันพะชิด] น. นักบวชในพระพุทธศาสนา. (ป. ปพฺพชิต; ส. ปฺรวฺรชิต).

บัพชิต

[บับพะชิด] น. บรรพชิต, นักบวช, ผู้บวช. (ป. ปพฺพชิต).

บูชิต

[-ชิด] ว. บูชาแล้ว. (ป., ส. ปูชิต ว่า อันเขาบูชาแล้ว).

ปราชิต

[ปะราชิด] ก. แพ้. (ป.).

ปูชิต

ก. บูชิต. (ป.).

พิชิต,พิชิต-

[พิชิดตะ-] น. แว่นแคว้นที่ปราบปรามแล้ว, แว่นแคว้น. ก. ชนะ, ปราบให้แพ้. (ป., ส. วิชิต).

พิชิตมาร

น. พระผู้ชนะมาร คือ พระพุทธเจ้า. (ป. วิชิตมาร).

มารชิ,มารชิต

[มาระชิ, มาระชิด] น. “ผู้ชนะมาร” คือ พระพุทธเจ้า. (ป. มารชิ; ส. มารชิตฺ).

วิชิต

น. เขตแดนที่ปราบปรามแล้ว. ว. ปราบให้แพ้, ชนะแล้ว. (ป.; ส. วิชิต ว่า ถูกปราบ, ชนะ).

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ