ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
หรือคุณกำลังค้นหา กษัย,กษัย-
(ราชา) น. การสิ้นชีวิต. ก. ตาย, ใช้แก่หม่อมเจ้าว่า ถึงชีพิตักษัย. (ส. ชีวิตกฺษย; ป. ชีวิตกฺขย).
น. การสิ้นชีวิต. ก. ตาย.
(กลอน; ตัดมาจาก ชีวิตักษัย) ก. สิ้นชีวิต, ตาย.
(แบบ) ว. ผู้สิ้นตัณหา เช่น แด่ท้าวผู้ตัณหักษัย. (ม. คำหลวง วนปเวสน์). (ป. ตณฺหา + ส. กฺษย).
ก. ตาย (ใช้เฉพาะหม่อมเจ้า).
[ทุกขักไส] (แบบ) น. การหมดทุกข์, พระนิพพาน. (ส. ทุะข + กฺษย; ป. ทุกฺขกฺขย).
[ปักสะกะไส] น. การสิ้นปักษ์.
[พะวะกะไส] น. ความสิ้นภพ, นิพพาน. (ส.).
น. พระจันทร์แรม. (ส.).
(ราชา) ก. ตาย (ใช้เฉพาะหม่อมเจ้า), ถึงชีพิตักษัย ก็ใช้.
[-กะไส] น. การสิ้นอายุ, ความตาย. (ส.; ป. อายุขย).