คำไวพจน์หมวด ความสวย-ความงาม-กลิ่น ครบทุกคำ พร้อมความหมาย
คำไวพจน์หมวด ความสวย-ความงาม-กลิ่น คือ กลุ่มคำในภาษาไทยที่มีความหมายเหมือนหรือคล้ายกับคำว่า สวย งาม งดงาม หอม กลิ่น และ สวยงาม ใช้แทนกันได้เพื่อหลีกเลี่ยงการซ้ำคำในงานเขียน กลอน วรรณคดี และการตั้งชื่อ รวบรวม 6 คำหลัก 47 คำพ้องความหมาย พร้อมความหมาย ที่มาทางภาษา และตัวอย่างใช้จริงในวรรณคดีไทย
คำไวพจน์หมวด ความสวย-ความงาม-กลิ่น คือ กลุ่มคำในภาษาไทยที่มีความหมายเหมือนหรือคล้ายกับคำว่า สวย · งาม · งดงาม · หอม · กลิ่น · สวยงาม ใช้แทนกันได้เพื่อหลีกเลี่ยงการซ้ำคำในงานเขียน เหมาะสำหรับการแต่งกลอน บทประพันธ์ วรรณคดี และการตั้งชื่อมงคล รวบรวม 6 คำหลัก 47 คำพ้องความหมาย พร้อมความหมาย ที่มาทางภาษา และตัวอย่างใช้จริงในวรรณคดีไทย
หมวด "ความสวย-ความงาม-กลิ่น" ในคำไวพจน์ คืออะไร?
หมวด ความสวย-ความงาม-กลิ่น รวมคำไวพจน์ที่บรรยาย ความน่าดูชม ทั้งทางสายตา (สวย งาม งดงาม) และทางจมูก (หอม กลิ่น) คำในหมวดนี้ส่วนใหญ่มาจาก ภาษาบาลี-สันสกฤต ผ่านวรรณคดีไทย เช่น โสภา · ลาวัณย์ · วิไล · สุคนธ์ และยังพบใน ราชาศัพท์ และ คำคล้องจอง ในกาพย์กลอน
คำไวพจน์ "สวย" (8 คำ)
สวย หมายถึง มีลักษณะที่ชวนให้ชอบให้มอง น่ามอง งาม ในวรรณคดีไทยมักใช้คำในกลุ่มนี้แทน สวย เพื่อให้ภาษาดูสละสลวย ดู รายละเอียดทั้งหมดของคำไวพจน์ "สวย"
| คำไวพจน์ | ความหมาย | ที่มา |
|---|---|---|
| โสภา | สวยงาม, งามสง่า, งามเลิศ | สันสกฤต |
| โสภิณ | งดงาม, สวยงาม | สันสกฤต |
| โสภณ | งาม, ดีงาม | บาลี |
| พริ้งเพรา | สวยน่ารัก, งามจับตา, งามอย่างมีเสน่ห์ | ไทย |
| ประไพ | งาม, สวย, ดีงาม | เขมร-ไทย |
| วิลาวัณย์ | งามยิ่ง, สวยมาก | สันสกฤต |
| ลออ | งาม, สวย, น่ารัก | เขมร |
| สุทรรศน์ | น่าดู, งาม, สวย | สันสกฤต |
คำไวพจน์ "งาม" (9 คำ)
งาม เป็นคำพ้องความหมายกับ "สวย" แต่ในกลอนและวรรณคดี คำว่า งาม ให้ความรู้สึกที่สูงส่งและสง่าสง่ามากกว่า ดู รายละเอียดทั้งหมดของคำไวพจน์ "งาม"
| คำไวพจน์ | ความหมาย | ที่มา |
|---|---|---|
| วิไล | งดงาม, งาม, สวย | บาลี-สันสกฤต |
| วิไลลักษณ์ | มีลักษณะงาม, สวยอย่างเด่นชัด | สันสกฤต |
| ไพจิตร | งามวิจิตร, งามประณีต | สันสกฤต |
| เลิศลักษณ์ | มีลักษณะเลิศ, งามเหนือคำบรรยาย | บาลี-สันสกฤต |
| อำไพ | งาม, สว่าง, ผ่องใส | บาลี-สันสกฤต |
| อลงกต | ตกแต่งแล้ว, งามที่ประดับ | สันสกฤต |
| ตระการ | งามยิ่ง, งามโอฬาร, งามตา | เขมร-ไทย |
| อรชร | งามอย่างเย้ายวน, งามเพรียว | บาลี-สันสกฤต |
| เพริศแพร้ว | สวยงามแวววาว, งามแพรวพราว | ไทย |
คำไวพจน์ "ความงาม / งดงาม" (10 คำ)
ความงาม และ งดงาม หมายถึง สภาวะของความสวย อันมีลักษณะวิจิตรประณีต พบมากในวรรณคดีบรรยายธรรมชาติและรูปโฉม ดู รายละเอียดคำไวพจน์ "งดงาม" · รายละเอียดคำไวพจน์ "ความงาม"
| คำไวพจน์ | ความหมาย | ที่มา |
|---|---|---|
| ลาวัณย์ | ความงาม, ความน่ารัก, เสน่ห์ | บาลี-สันสกฤต |
| เสาวภาคย์ | ส่วนที่งาม, ความงาม | สันสกฤต |
| รุจิเรข | งามรุ่งเรือง, สวยงามมีเสน่ห์ | สันสกฤต |
| พะงา | สวย, งาม, นาง | ชวา-ไทย |
| วิศิษฏ์ | ดีเลิศ, งามเลิศ, ประเสริฐ | สันสกฤต |
| อะเคื้อ | งามอย่างมีเสน่ห์, สวยน่ารัก | ไทย |
| รจิต | งามวิจิตร, งดงาม | บาลี-สันสกฤต |
| กะก่อง | สวย, งาม | ไทยถิ่น |
| บวร | ประเสริฐ, งาม, เลิศ | บาลี-สันสกฤต |
| มล่าวเมลา | งาม, น่ารัก, มีเสน่ห์ | ไทยโบราณ |
คำไวพจน์ "หอม" (8 คำ)
หอม หมายถึง กลิ่นที่น่าดมน่าใกล้ ในวรรณคดีและกลอน มีคำพ้องที่ใช้บรรยายลักษณะการแพร่ของกลิ่นแตกต่างกัน เช่น ฟุ้ง อบอวล ตลบ ดู รายละเอียดทั้งหมดของคำไวพจน์ "หอม"
| คำไวพจน์ | ความหมาย | ใช้กับ |
|---|---|---|
| รัญจวน | หอมฟุ้ง, หอมตลบ, ชวนใจ | กลิ่นที่เย้ายวนใจ |
| อบอวล | หอมฟุ้งไปทั่ว, หอมตลบอบอวล | กลิ่นในบริเวณกว้าง |
| ตลบ | ฟุ้งไปทั่ว, อบไปทั่ว | กลิ่นแพร่กระจาย |
| รวย | ค่อยๆ โชยมา, หอมจางๆ | กลิ่นลอยมา |
| รื่น | ชื่นใจ, สดชื่น, หอมเย็น | กลิ่นทำให้สบายใจ |
| ฟุ้ง | กระจายไปทั่ว, แผ่ไปไกล | กลิ่นแรง |
| หอมหวน | หอมเย้ายวนใจ, หอมจับใจ | กลิ่นในกวี |
| หอมกรุ่น | หอมตลอดเวลา, หอมอบอวล | กลิ่นอาหาร/เครื่องหอม |
คำไวพจน์ "กลิ่น" (6 คำ)
กลิ่น ในความหมายของคำพ้อง หมายถึงไอที่ระเหยออกจาก ดอกไม้ ใบไม้ อาหาร หรือสิ่งที่มีกลิ่น คำในกลุ่มนี้ส่วนใหญ่มาจากบาลี-สันสกฤต ดู รายละเอียดทั้งหมดของคำไวพจน์ "กลิ่น"
| คำไวพจน์ | ความหมาย | ที่มา |
|---|---|---|
| คนธ์ | กลิ่นหอม | บาลี |
| สุคนธ์ | กลิ่นหอม, ของหอม | บาลี-สันสกฤต |
| สุคันธ์ | กลิ่นหอม (ใช้กับเครื่องหอม) | สันสกฤต |
| สุคนธชาติ | กลิ่นหอมจากต้นไม้ทุกส่วน | สันสกฤต |
| ปริมล | กลิ่นหอม, กลิ่นดอกไม้ | สันสกฤต |
| ปริมฬ | กลิ่นที่หอมฟุ้ง | สันสกฤต |
คำไวพจน์ "สวยงาม" (6 คำ)
สวยงาม หมายถึง มีลักษณะที่ชวนให้ชอบให้มองเพลิน มีความน่าดูน่าชม คำพ้องในกลุ่มนี้นิยมในกลอนและการตั้งชื่อมงคล ดู รายละเอียดทั้งหมดของคำไวพจน์ "สวยงาม"
| คำไวพจน์ | ความหมาย | ที่มา |
|---|---|---|
| เพริศพริ้ง | งามจับใจ, สวยพราวพริ้ง | ไทย |
| รังเรข | งดงาม, มีลายเส้นสวย | สันสกฤต |
| รังรอง | งามรุ่งโรจน์, สง่างาม | บาลี-สันสกฤต |
| จิตร | งดงาม, วิจิตร, น่ามอง | สันสกฤต |
| วิภา | งาม, สง่า, รุ่งเรือง | บาลี-สันสกฤต |
| อภิราม | น่ารื่นรมย์, น่าชม, งาม | สันสกฤต |
ความแตกต่าง: ความงาม vs ความสวย vs หอม
คำในหมวดนี้ดูเหมือนใช้แทนกันได้ แต่ในความเป็นจริงแต่ละคำมีนัยเฉพาะ ที่ทำให้เหมาะกับบริบทต่างกัน ดังนี้
| คำ | ความหมายหลัก | ระดับการใช้ | เหมาะกับ |
|---|---|---|---|
| สวย | น่ามอง น่าชม | ทั่วไป | ชีวิตประจำวัน, ผู้หญิง, ของสวย |
| งาม | สวยอย่างสง่า มีระดับ | ทางการ/กลอน | วรรณคดี, การตั้งชื่อ, สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ |
| ความงาม | สภาวะของความสวย | นามธรรม | ปรัชญา, ศิลปะ, สุนทรียศาสตร์ |
| งดงาม | งามวิจิตรประณีต | ทางการ | การบรรยายธรรมชาติ, สถาปัตยกรรม |
| สวยงาม | สวย+งาม รวมกัน | กลางๆ | การบรรยายทั่วไปที่ต้องการน้ำหนัก |
| หอม | กลิ่นน่าดม | ทั่วไป | ดอกไม้, อาหาร, ผ้า, น้ำหอม |
| กลิ่น | ไอที่ระเหย (เป็นกลาง) | ทั่วไป | ทั้งกลิ่นหอมและไม่หอม |
ตัวอย่างใช้จริงในวรรณคดีไทย
- อิเหนา (พระราชนิพนธ์รัชกาลที่ 2): "พระโฉมโสภาดั่งเทพประทาน งามทรงสง่าผ่าเผยสำราญใจ"
— ใช้ โสภา แทน "สวย" เพื่อบรรยายรูปโฉมพระเอก - พระอภัยมณี (สุนทรภู่): "กลิ่นรัญจวนหวนหอมตลบฟุ้ง เคลื่อนคลี่ฟุ้งจรุงใจให้ใหลหลง"
— ใช้ รัญจวน บรรยายกลิ่นที่ชวนหลงใหล - ลิลิตพระลอ: "ลาวัณย์เลิศล้ำพิมพาราม งามวิภาคพราวพรายตา"
— ใช้ ลาวัณย์ และ วิภา บรรยายความงามของนางเอก - กาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวาน (รัชกาลที่ 2): "สุคนธ์กรุ่นอบอวลกลิ่นกรุ่นเครื่อง ปรุงประเทืองหวนคืนชวนรัญจวน"
— ใช้ สุคนธ์ + อบอวล ในบทเดียว - นิราศพระบาท (สุนทรภู่): "ตระการตาเขตวรขจรเขจร วิไลลออทุกสรรพสิ่ง"
— ใช้ ตระการ + วิไล + ลออ ในบทเดียวกัน
หมวดที่เกี่ยวข้อง
คำไวพจน์หมวดอื่นที่มักใช้ร่วมกับ "ความสวย-ความงาม-กลิ่น":
- ดอกไม้-พืช — ใช้คำหอม/กลิ่นบรรยายดอกไม้
- ผู้หญิง-สรรพนาม-เพศ — ใช้คำสวย/งามบรรยายสตรี
- สี-แสง-มืด — ใช้คู่กับคำงดงาม
- ท้องฟ้า-เทห์ฟากฟ้า — บรรยายความงามแห่งสวรรค์
- ค้นคำไวพจน์ทั้งหมด (ก-ฮ)