ภาพหลักหมวดคำไวพจน์ การกระทำ-คุณสมบัติ ฉากผู้คนเดินทางสู่ปัญญาในรูปแบบ flat-design
คำไวพจน์หมวด การกระทำ-คุณสมบัติ ครบทุกคำ พร้อมความหมาย

คำไวพจน์หมวด การกระทำ-คุณสมบัติ คือ กลุ่มคำในภาษาไทย ที่มีความหมายเหมือนหรือคล้ายกับ กริยาการกระทำพื้นฐาน และ คุณสมบัติ-ลักษณะ ของบุคคลหรือสิ่ง ได้แก่ พูด · กิน · ไป · ทำ · ดี · ฉลาด · ใหญ่ กว่า 45 คำ ส่วนใหญ่มาจาก ภาษาบาลี-สันสกฤต ใช้ในวรรณคดี กลอน คำราชาศัพท์ และเอกสารทางการ เช่น เจรจา · บริโภค · ดำเนิน · ประเสริฐ · ปัญญา · มโหฬาร

การกระทำ-คุณสมบัติ ในคำไวพจน์ — ภาพรวม

หมวด การกระทำ-คุณสมบัติ ครอบคลุมคำพ้องของ กริยาในชีวิตประจำวัน (พูด-กิน-ไป-ทำ) และ คุณสมบัติของบุคคล/สิ่ง (ดี-ฉลาด-ใหญ่) คำในหมวดนี้สำคัญที่สุดสำหรับ การเขียนกลอนและบทประพันธ์ เพราะกริยาและคำคุณศัพท์เป็นโครงสร้างหลักของประโยค คำพ้องส่วนใหญ่ มาจาก ภาษาบาลี-สันสกฤต และมี คำราชาศัพท์ เฉพาะสำหรับใช้กับเจ้านาย-พระมหากษัตริย์

แผนผังคำไวพจน์หมวดการกระทำและคุณสมบัติ แสดงคำพ้องของกริยา พูด กิน ไป ทำ และคุณสมบัติ ดี ฉลาด ใหญ่ ตามที่มาภาษาบาลี-สันสกฤต
แผนผังคำไวพจน์หมวด การกระทำ-คุณสมบัติ 7 คำหลัก 45+ คำพ้องความหมาย

คำไวพจน์ของการพูดและการกิน

พูด และ กิน เป็นกริยาที่ใช้บ่อยที่สุด ในชีวิตประจำวัน คำพ้องของทั้งสองมี ระดับการใช้ ที่ชัดเจน — สามัญ ทางการ ราชาศัพท์

ตารางคำไวพจน์พูดและกิน

คำหลัก คำไวพจน์ การใช้
พูด กล่าว · เจรจา · ตรัส · บอก · สนทนา · คุย · ดำริ · ปริปาก กล่าว = ทางการ; เจรจา = พูดเป็นทางการ; ตรัส = ราชาศัพท์
กิน บริโภค · รับประทาน · ขบ · เคี้ยว · เสวย · เปิบ บริโภค/รับประทาน = ทางการ; เสวย = ราชาศัพท์; เปิบ = ใช้มือกิน

คำไวพจน์ของการไปและการทำ

ไป (การเคลื่อนที่) และ ทำ (การกระทำ ทั่วไป) เป็นกริยาพื้นฐานที่กลอนและวรรณคดีใช้บ่อย คำพ้องส่วนใหญ่ มาจาก ภาษาบาลี-สันสกฤต

ตารางคำไวพจน์ไปและทำ

คำหลัก คำไวพจน์ การใช้
ไป จร · เคลื่อน · ดำเนิน · ลีลา · ดั้นด้น จร = ในกลอน; ดำเนิน = ก้าวอย่างเป็นทางการ; เสด็จ = ราชาศัพท์
ทำ กระทำ · ปฏิบัติ · ดำเนินการ · ก่อ · สร้าง กระทำ = ทางการ; ปฏิบัติ = ทำตามหน้าที่; ทรง = ราชาศัพท์

คำไวพจน์ของคุณสมบัติ (ดี-ฉลาด-ใหญ่)

คุณสมบัติ หรือ คำคุณศัพท์ ในวรรณคดี ใช้บรรยายความดี-ความเก่ง-ความใหญ่ของบุคคล สิ่ง หรือเหตุการณ์ คำพ้องของกลุ่มนี้ส่วนใหญ่มาจาก ภาษาบาลี-สันสกฤต และนิยมใช้ในการตั้งชื่อมงคล

ตารางคำไวพจน์คุณสมบัติ (ดี-ฉลาด-ใหญ่)

คำหลัก คำไวพจน์ การใช้
ดี ดีงาม · ประเสริฐ · เลิศ · ดีเลิศ · เลิศล้ำ ประเสริฐ = ดีอย่างยอด (สันสกฤต); เลิศ = ดีที่สุด; ดีงาม = สมบูรณ์
ฉลาด เก่ง · ปัญญา · เฉลียว · เฉียบแหลม · ชำนาญ · โกศล · เมธา · แสนรู้ ปัญญา = ความรู้แจ้ง; เมธา/โกศล = นักปราชญ์ในสันสกฤต
ใหญ่ / ยิ่งใหญ่ มหึมา · ไพศาล · โอฬาร · อลังการ · มโหฬาร · ใหญ่หลวง · มหา · ใหญ่โต มโหฬาร/อลังการ = ยิ่งใหญ่+สง่างาม; ไพศาล = กว้างใหญ่; มหา = คำนำหน้า

คำไวพจน์การกระทำ-คุณสมบัติในวรรณคดีไทย

  1. รามเกียรติ์ (พระราชนิพนธ์รัชกาลที่ 1): "พระลักษมณ์ตรัสตอบทันที พระรามมหาเสวยโภชนาในรุ่งสาง"
    — ใช้ ตรัส (พูด) + เสวย (กิน) เป็นราชาศัพท์
  2. พระอภัยมณี (สุนทรภู่): "พระอภัยมณีดำเนินลีลาศ จรไปเรือเสาะหาคู่ครอง"
    — ใช้ ดำเนิน + จร บรรยายการเดินทาง
  3. อิเหนา (พระราชนิพนธ์รัชกาลที่ 2): "พระนางทรงประเสริฐเลิศวรลักษณ์ พระสติปัญญาเฉียบแหลมเหนือผู้ใด"
    — ใช้ ประเสริฐ + ปัญญา บรรยายคุณสมบัตินางเอก
  4. ลิลิตยวนพ่าย: "กองทัพมโหฬารเคลื่อนพล เกียรติคุณไพศาลทั่วแคว้นแดน"
    — ใช้ มโหฬาร + ไพศาล บรรยายความยิ่งใหญ่
  5. กาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวาน (รัชกาลที่ 2): "พระเสวยโภชนาวิเศษ เปิบเครื่องคาวอุ่นกลิ่นกรุ่นไอ"
    — ใช้ เสวย + เปิบ บรรยายการเสวยพระกระยาหาร

วิธีใช้คำไวพจน์การกระทำ-คุณสมบัติในกลอน

คำในหมวดนี้ มีคำราชาศัพท์เฉพาะที่ต้องระวัง และยังมี ความหมายเฉพาะตามบริบทที่ต้องเลือกใช้

  1. คำราชาศัพท์ของกริยา — พูด → ตรัส; กิน → เสวย; ไป → เสด็จ; ทำ → ทรง; ดู → ทอดพระเนตร. ใช้กับกษัตริย์-เจ้านายเท่านั้น
  2. ใช้ตามจำนวนพยางค์ — "พูด" (1) → "กล่าว" (1) → "เจรจา" (3); "ใหญ่" (1) → "มหา" (2) → "มโหฬาร" (3) → "มหึมา" (3)
  3. ใช้ตามที่มาภาษา — บาลี-สันสกฤต = เจรจา · บริโภค · ปัญญา · มโหฬาร · ประเสริฐ; ไทยทั่วไป = พูด กิน ไป ทำ ดี ฉลาด ใหญ่
  4. ใช้สลับเลี่ยงการซ้ำ — บรรทัดแรก "พูด" → บรรทัดต่อมา "กล่าว" หรือ "เจรจา"
  5. คำคุณศัพท์ใช้ในการตั้งชื่อมงคลประเสริฐ · เลิศ · ปัญญา · ไพศาล · อลังการ นิยมเป็นชื่อมงคลของเด็กชาย-หญิงในไทย

หมวด การกระทำ-คุณสมบัติ แตกต่างจากหมวดอื่นอย่างไร?

หมวดนี้แตกต่างจาก อารมณ์-ความรู้สึก (ที่เน้นภาวะจิตใจ) และ นามธรรม-ความรู้-เวลา (ที่เน้นแนวคิดเชิงปรัชญา) — หมวดนี้เน้น กริยาและคุณศัพท์ในชีวิตประจำวัน

มิติ การกระทำ-คุณสมบัติ อารมณ์-ความรู้สึก นามธรรม-ความรู้-เวลา
เน้น กริยา + คุณศัพท์ ภาวะจิตใจ แนวคิดนามธรรม
หัวเรื่อง พูด กิน ไป ทำ ดี ฉลาด ใหญ่ รัก โกรธ เศร้า ดีใจ ความรู้ ปัญญา เวลา
ตัวอย่างคำ เจรจา บริโภค ประเสริฐ มโหฬาร เสน่หา พิโรธ ปีติ ญาณ ปัญญา ทินกร
วรรณคดีที่พบ รามเกียรติ์, ลิลิตยวนพ่าย, อิเหนา พระอภัยมณี, นิราศ ไตรภูมิ, มหาภารตะ
การใช้ในกลอน บรรยายการกระทำ+คุณสมบัติตัวละคร บรรยายอารมณ์ตัวละคร บรรยายความคิด-สัจธรรม
คำซ้อน ดำริ (พูด+คิด); ปัญญา (ฉลาด+ความรู้) ฤดี (อารมณ์+ใจ) ปัญญา (ฉลาด+ความรู้)

หมวดที่เกี่ยวข้อง: 😊 อารมณ์-ความรู้สึก · ❤️ หัวใจ-ร่างกาย-อวัยวะ · 👑 พระมหากษัตริย์-เทพ

กลับสู่ภาพรวม: 🏠 Hub คำไวพจน์ · 📑 รายชื่อ ก-ฮ ครบทุกคำ

 คำถามที่พบบ่อย (FAQ)

ถาม: คำไวพจน์ของพูดมีอะไรบ้าง?
ตอบ: คำไวพจน์ของ พูด มี 8 คำ ได้แก่ กล่าว เจรจา ตรัส บอก สนทนา คุย ดำริ และ ปริปาก ระดับการใช้ต่างกัน กล่าว = ทางการ; เจรจา = พูดเป็นทางการ; ตรัส = ราชาศัพท์สำหรับพระมหากษัตริย์-เจ้านาย
ถาม: เสวย กับ บริโภค ใช้ต่างกันอย่างไร?
ตอบ: ทั้งคู่หมายถึง กิน แต่ใช้ต่างกัน เสวย เป็นคำราชาศัพท์ ใช้กับพระมหากษัตริย์-เจ้านายเท่านั้น เช่น พระเสวยพระกระยาหาร ส่วน บริโภค (จากภาษาบาลี ปริโภค) เป็นคำทางการที่ใช้ในเอกสาร ข่าว และการเขียนทั่วไป เช่น ผู้บริโภค บริโภคนิยม
ถาม: ปัญญา กับ ฉลาด ต่างกันไหม?
ตอบ: ความหมายเกี่ยวเนื่องกัน ฉลาด เป็นคำสามัญ หมายถึงคนที่รู้ทันสิ่งต่างๆ ส่วน ปัญญา (จากบาลี Paññā) เป็นความรู้แจ้ง-รู้ลึก เป็นแนวคิดในศาสนาพุทธ คำพ้องอื่นๆ ของฉลาดได้แก่ เฉลียว เฉียบแหลม เก่ง ชำนาญ โกศล เมธา และ แสนรู้
ถาม: มโหฬาร กับ อลังการ ต่างกันยังไง?
ตอบ: ทั้งคู่หมายถึง ยิ่งใหญ่ แต่มีนัยต่างกัน มโหฬาร (Mahālāra สันสกฤต) เน้นขนาดใหญ่+สง่างามทั่วไป เช่น พระราชวังมโหฬาร ส่วน อลังการ (Alaṅkāra สันสกฤต) เน้นการประดับตกแต่งให้ดูยิ่งใหญ่-โอ่อ่า เช่น การจัดงานอลังการ
ถาม: คำราชาศัพท์ของการกระทำมีอะไรบ้าง?
ตอบ: คำราชาศัพท์ของกริยาที่นิยมใช้ ได้แก่ พูด → ตรัส, กิน → เสวย, ไป → เสด็จ, ทำ → ทรง (ทรงพระสำราญ), ดู → ทอดพระเนตร, ฟัง → ทรงสดับ, นอน → บรรทม, อ่าน → ทรงอ่าน ใช้กับพระมหากษัตริย์-พระบรมราชินี-เจ้านายชั้นสูง
ชอบเนื้อหาชุดนี้ กดให้คะแนน 5 ดาวกับเราได้เลยจ้า