ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[สะกะ-] ว. ของตน. (ป.; ส. สฺวก).
น. ผม. (ข. สก่).
(โบ) ก. สะเด็ดนํ้า เช่น เอาข้าวที่ซาวนํ้าแล้วใส่ในตะแกรงเพื่อให้นํ้าแห้ง เรียกว่า สก.
[-สก, -สะกะ] น. ผู้ให้ความสนุก, คนตลก, คนมีอารมณ์ขัน. (ป., ส.).
ก. สงบ. (ส.).
ก. หวั่นไหว. (ส.).
ก. ได้. (ป., ส.).
[มิดสะ-, มิดสะกะ-] ว. เจือ, ปน, คละ. (ป. มิสฺส, มิสฺสก; ส. มิศฺร, มิศฺรก).
[สะวะ-] น. ของตนเอง. (ส.; ป. สก).
[ทู-สก] (แบบ) น. ผู้ประทุษร้าย. (ส.; ป. ทูสก).
[สานติกะ-] ว. ที่กำจัดเสนียดจัญไร. (ส.).
[สะกะตะ-] น. เกวียน. (ป.).