คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ฉสน."

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 71 รายการ

พยัญชนะตัวที่ ๙ นับเป็นพวกอักษรสูง.

[ฉอ, ฉ้อ, ฉะ] ว. หก, สำหรับประกอบหน้าศัพท์อื่น. (ป.).

สน

น. ชื่อไม้ต้นหลายชนิดหลายสกุลในหลายวงศ์ เช่น สนสองใบ หรือ เกี๊ยะเปลือกหนา (Pinus merkusii Jungh. de Vriese), สนสามใบ หรือ เกี๊ยะเปลือกบาง (P. kesiya Royle ex Gordon) ในวงศ์ Pinaceae, ทั้ง ๒ ชนิดนี้ สนเขา ก็เรียก, พายัพเรียก จ๋วง; สนหางกระรอก (Dacrydium elatum Blume) ในวงศ์ Cupressaceae; สนฉำฉา หรือ สนญี่ปุ่น [Podocarpus macrophyllus (Thunb.) D. Don] ในวงศ์ Podocarpaceae; สนทราย หรือ สนสร้อย (Baeckea frutescens L.) ในวงศ์ Myrtaceae; สนทะเล (Casuarina equisetifolia J.R. et G. Forst.) ในวงศ์ Casuarinaceae.

สน

ก. ร้อยด้วยเชือกหรือด้ายเป็นต้น เช่น สนเข็ม สนตะพาย.

กระสน,-กระสน

ใช้เข้าคู่กับคำ กระเสือก เป็น กระเสือกกระสน.

สนเข็ม

ก. ร้อยด้ายหรือไหมเป็นต้นเข้าไปในรูเข็ม.

สนน

[สะหฺนน] น. ถนน.

สนพระทัย

สนใจ

ฉพีสติม,ฉพีสติม-

[ฉะพีสะติมะ-] (แบบ) ว. ที่ ๒๖ เช่น ฉพีสติมสุรทิน ว่า วันที่ ๒๖ (แห่งเดือนสุริยคติ). (ป.).

จ๋วง

(ถิ่น-พายัพ) น. ต้นสนเขา. (ดู สน ๑).

ฉอด ๆ

ว. อาการที่พูดหรือเถียงไม่หยุดปาก เช่น พูดฉอด ๆ เถียงฉอด ๆ.

ศาลาฉทาน

[-ฉ้อทาน] น. สถานที่แจกจ่ายอาหารแก่คนทั่วไปเป็นการกุศล, ฉทานศาลา ก็เรียก.

 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ