ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
หรือคุณกำลังค้นหา พหู, มหู, หู
[โบ อ่านว่า กอข้อ-] (สำ) น. ผู้ที่เรียนหนังสือแล้วไม่รู้ อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้.
น. บริเวณหลังใบหู.
(ถิ่น) น. ตุ้มหู. (ลัทธิ. ภาค ๑๘ ตอน ๑).
น. ชื่อโรคตามตำราแพทย์แผนโบราณว่าเป็นโรคซางชนิดหนึ่ง ที่ขึ้นเป็นเม็ดที่เด็กอ่อน, ละบองราหู ก็เรียก.
น. เยื่อในหูสำหรับรับเสียง.
ก. ฟังไม่ถูกหู, ฟังไม่เพราะหู.
ก. ฟังแล้วละอาย ไม่อยากฟัง.
ก. มาให้ได้ยิน (ใช้สำหรับเรื่องราวหรือข่าวคราว) เช่น เรื่องนี้เข้าหูฉันบ่อย ๆ. ว. น่าฟัง (มักใช้ในความปฏิเสธ) เช่น พูดไม่เข้าหู.
ว. ทำเป็นว่าไม่ได้ยิน.
ว. ที่พูดถูกใจกัน, ที่ถูกคอกัน. น. เพื่อนที่ถูกคอถูกใจกัน.
ก. เอียงหูฟังเพื่อให้ได้ยินถนัด, ตั้งใจฟัง.
ก. เอียงหูฟังเพื่อให้ถนัด, ตั้งใจฟัง.