คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "*สก-"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 27 รายการ

กุลทูสก

[กุละทูสก] น. ผู้ประทุษร้ายต่อตระกูล หมายถึงภิกษุที่ประจบตระกูลต่าง ๆ ด้วยอาการที่ผิดวินัย. (ป.).

ตกแสก

ว. ที่หวีแหวกกลางศีรษะ (ใช้แก่ผม).

ประสก

(ปาก) น. ชายผู้แสดงตนเป็นคนถือพระพุทธศาสนา, คำที่บรรพชิตเรียกคฤหัสถ์ผู้ชาย, คู่กับ สีกา. (ตัดมาจาก อุบาสก).

ปลุกเสก

ก. เสกให้ขลัง.

โปสก

[โป-สก] น. คนผู้เลี้ยงดู. (ป.).

มาสก

[มา-สก] น. ชื่อมาตราเงินในครั้งโบราณ ๕ มาสก เป็น ๑ บาท. (ป.; ส. มาษก).

โมเสก

น. เรียกเครื่องเคลือบดินเผาแผ่นเล็ก ๆ มีสีต่าง ๆ สำหรับปูพื้นหรือบุผนัง. (อ. mosaic).

ยี่สก

น. ชื่อปลานํ้าจืดชนิด Probarbus jullieni ในวงศ์ Cyprinidae ลำตัวยาวเพรียว แบนข้าง มีหนวดสั้นที่มุมปากข้างละ ๑ เส้น มีแถบสีดำเด่นพาดตามยาวเฉพาะบนลำตัว ๗-๘ แถบ ขนาดยาวกว่า ๙๐ เซนติเมตร, ยี่สกทอง ก็เรียก.

รสก

[ระสก] น. คนครัว, พ่อครัว. (ป.).

วิปัสสก

น. ผู้เห็นแจ้ง. (ป.).

ศาสก

[สา-สก] น. ครู, ผู้สอน, ผู้ชี้แจง, ผู้ปกครอง. (ส.).

สก

น. ผม. (ข. สก่).

 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ