อัปภาคย์

อัปภาคย์ อ่านว่า

อ่านว่า /อับ-ปะ-พาก/

อัปภาคย์ หมายถึง?

พจนานุกรมไทย อัปภาคย์ หมายถึง:

1. [อับปะ-] ว. ปราศจากโชค, เคราะห์ร้าย, วาสนาน้อย; ไม่มีดี เช่น จะดูดินฟ้าพนาวัน สารพันอัปภาคย์หลากลาง. (อิเหนา), นิยมใช้เข้าคู่กับคำ อาภัพ เป็น อาภัพอัปภาคย์, อปภาคย์ ก็ว่า. (ส.).