มีอันจะกิน
สํานวนไทย
หมายถึง ค่อนข้างมั่งมี
ประเภทสำนวน
"มีอันจะกิน" จัดว่าเป็น สำนวนไทย เพราะว่า เป็นวลีเฉพาะที่มีความหมายพิเศษ ไม่สามารถแปลความหมายตรงตัวได้ ต้องรู้ความหมายเฉพาะในภาษาไทย
ที่มาและแนวคิดเบื้องหลัง
เป็นสำนวนที่ใช้เรียกคนที่มีฐานะดี มีเงินทองมากพอที่จะเลี้ยงตัวเองได้โดยไม่ต้องทำงานหรือลำบาก ซึ่งคำว่า 'มีอันจะกิน' ไม่ได้หมายถึงแค่การมีอาหารกิน แต่หมายถึงการมีฐานะทางเศรษฐกิจที่ดี มีความมั่งคั่ง มีทรัพย์สินเงินทองมากพอที่จะใช้จ่ายโดยไม่เดือดร้อน
ตัวอย่างการใช้สำนวน "มีอันจะกิน" ในประโยค
- ถึงแม้เขาจะไม่ได้ทำงานหาเงิน แต่ครอบครัวฝ่ายภรรยาเป็นคนมีอันจะกิน จึงไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย
- ทั้งที่มีอันจะกินอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังขยันทำงานหาเงินเพื่อสร้างธุรกิจของตัวเอง
สรุปและทบทวนเรื่อง สำนวน สุภาษิต และคำพังเพย
สุภาษิต และคำพังเพย จัดเป็น "สำนวน" ด้วยกันทั้งคู่ เพราะมีความหมายในเชิงเปรียบเทียบ และเป็นถ้อยคำที่ใช้สืบเนื่องกันมานาน
สุภาษิต เป็นถ้อยคำที่มักใช้คำสั้น ๆ กะทัดรัดแต่มีความหมายลึกซึ้ง มีสัมผัสคล้องจอง ส่วนใหญ่สุภาษิตที่ใช้ในสังคมไทยมักมีที่มาจากคำสอนทางพุทธศาสนา
คำพังเพย เป็นถ้อยคำที่ให้ข้อคิด โดยกล่าวถึงพฤติกรรมหรือธรรมชาติรอบตัว ส่วนมากมักเป็นถ้อยคำที่เป็นข้อสรุปการกระทำหรือพฤติกรรมทั่วไป อาจมีที่มาจากนิทาน ตำนาน วรรณคดี
หมายเหตุ
สำนวนไทย หมายถึง ถ้อยคำ กลุ่มคำ หรือประโยคที่ไม่ได้แปลความหมายตรง ๆ แต่มีความหมายเชิงเปรียบเทียบแฝงอยู่ เช่น สอนจระเข้ให้ว่ายนํ้า รำไม่ดีโทษปี่โทษกลอง
คำสุภาษิต หรือ สำนวนสุภาษิต คือ คำในภาษาไทยที่ใช้ในการสื่อสารเชิงเปรียบเทียบอุปมาอุปมัย มักมีความหมายในการตักเตือนสั่งสอนในทางบวก มีความหมายที่ดี เช่น รักยาวให้บั่นรักสั้นให้ต่อ น้ำเชี่ยวอย่าขวางเรือ
คำพังเพย หมายถึง ถ้อยคำหรือข้อความที่กล่าวเป็นกลาง ๆ เพื่อให้ตีความเข้ากับเรื่อง มีความหมายแฝงอยู่ อาจเป็นคำที่ใช้สื่อในทางเปรียบเปรย หรือในทำนองเสียดสี เช่น กระต่ายตื่นตูม เสียน้อยเสียยากเสียมากเสียง่าย
